Esmee van der Veen ziet haar schietcarrière (het liefst) door een paarse bril

Wanneer je als negenjarig meisje uit ’t Loo meegaat naar een kleiduifschietwedstrijd in Didam, heb je waarschijnlijk niet meteen de illusie om later bij de wereldtop te horen. Toch is het Esmee van der Veen overkomen.

Nick Hoekman

Haar vader was jager en schoot op kleiduiven. Dochterlief keek toe, doordrenkt met de geur van kruit, en mocht de trekker overhalen. “Ik was meteen verkocht”, lacht Esmee. “Ik mocht het geweer nog niet eens vasthouden, maar alleen al die trekker... Geweldig.”

Absolute top
Inmiddels woont de 27-jarige schutter anderhalf jaar in Zwolle, maar haar wortels liggen op ’t Loo, in de gemeente Oldebroek. Een nuchtere dorpsmeid met een bijzonder wapenfeit: ze hoort bij de absolute top in de schietsport. Onderdeel skeet, oftewel kleiduifschieten.

Succesvol
Bij deze vorm van schietsport probeer je bewegende doelen in de lucht te raken. Een speciale machine schiet kleine, oranje schoteltjes van klei (de kleiduiven) met hoge snelheid door de lucht, die je als schutter met één welgemikt schot uit elkaar moet laten spatten. Ook is het een olympische discipline. Ze is meervoudig Nederlands kampioen, pakte in 2019 als junior al brons op het wereldkampioenschap en was in dat jaar Europees- en wereldrecordhouder bij de junioren. Nu pakt ze haar koffers voor het Europees kampioenschap in Athene, van 25 september tot 2 oktober.

Ligt er een dik pak sneeuw? Dan pakken we eerst een schep

Olympische bakermat
Van het rustieke Veluwse groen naar de broeiende hectiek van de Olympische bakermat. “Athene heeft een prachtige cultuur en een mooie baan, ik ben er vorig jaar al geweest. Ik heb er enorm veel zin in,” vertelt Esmee met een aanstekelijk enthousiasme. En hoewel schietbanen wereldwijd op papier precies hetzelfde afgesteld moeten staan, is de praktijk op het hoogste niveau een ander verhaal. “De omgeving maakt de baan. Soms heb je bomen op de achtergrond, soms een zandvlakte of water. Of de baan ligt in een dal, dus daar staat veel meer wind. Ik heb geen voorkeur hoor, uiteindelijk moet ik overal kunnen presteren.”

Esmee van der Veen. - Foto: Privécollectie

Sneeuwscheppen
Schrikken van een spatje regen of een briesje doet ze dan ook niet. “Met kerst en oud en nieuw hebben we een korte stop, maar verder schieten we het hele jaar door. Door weer, wind, regen en sneeuw. Ligt er een dik pak sneeuw? Dan pakken we eerst een schep, vegen we de baan schoon en gaan we daarna pas schieten. Alleen bij onweer leggen ze het stil, je staat wel met een groot stuk ijzer in je handen. Gelukkig is het weer in Athene meestal prima, dus daar hoef ik niet met een schep aan de bak.”

Paarse bril
Om de oranje kleiduiven optimaal te zien vliegen, reist er een vast accessoire mee. “Ik gebruik graag een paarse bril, omdat die het oranje van de duif veel beter laat afsteken. Als het door bomen te donker wordt, stap ik over op lichtroze.”

Het is echt een stukje van mijn identiteit geworden. Ik ben Esmee de schutter

Tennisbaan
Het contrastsfeertje tekent haar. Naast haar uren op de schietbaan en een (vroegere) voorliefde voor vechtsporten als judo en kickboksen, staat ze nu wekelijks op de tennisbaan. “Dat is ook goed voor mijn core.” En doordeweeks staat haar telefoon ook zelden stil. Esmee werkt namelijk fulltime als ambulant begeleider voor Meesterwerk Zwolle. “Ik begeleid cliënten die vastlopen in het leven. Een topbedrijf; ze denken altijd enorm mee met mijn topsport, daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.”

Alleen bij onweer leggen ze het stil, je staat wel met een groot stuk ijzer in je handen

Stigma
Toch stuit ze in het dagelijks leven soms nog op vreemde blikken als haar sport ter sprake komt. “Er kleeft toch een bepaald stigma aan. Mensen vragen soms letterlijk: ’Kun je daar iemand mee doodmaken?’ Dat is zo ontzettend jammer. Het is een prachtige precisiesport, zonder dat soort intenties. Ik zou het geweldig vinden als het stigma verdwijnt, er meer vrouwen gaan schieten en de sport populairder wordt. Daar zet ik me hard voor in.”

Uiteindelijk draait het op het hoogste podium om die ene focus. En de kick als de kleiduif in duizend stukjes uiteenspat. “Het is echt een stukje van mijn identiteit geworden. Ik ben Esmee de schutter. En als je op het podium mag staan en als klein kikkerlandje tussen al die reuzen een medaille pakt, maakt me dat enorm trots.”