Gait van de Renderklippen: Geknetter

Ik wete niet of ik ’t mien verbeelde, mar de leste jaoren is ‘dr in disse buurte veule minder vake schoer dan vrogger. As ik mien va Ap geleuven magge dan was ’t in zien jonge jaoren nog veule slimmer. 

Hee hef rech van spréken, want de boerderieje bie um thuus is töt twee keer in vlammen op egaon. Nee,  niet dezelfde boerderieje. ’t Schient dat daor ââns in de grond een punt zat dat de donder nao zich toe trök. Mien va worden d’r alderkeizers onrustig van. Hee joeg ons as vente ’t bedde uut en wie mossen klaor staon veur ’t vluchten.

Kottens kwam veur ’t eerste sinds een jaor of wat weer een donderbuuje veurbie. Ik maken mien d’r niet zo druk umme, dat gedrentel en gedoe van va nog in de gedachten. Merie hef die verhalen ok vake mutten heuren en die hech daor meer geleuf an. “Gait, zuuk de paperassen bie mekare. Ie weten ’t nooit hier op de Klippen.” Och mense, wie bint een Vriestaat en daor trek de schoer wel umme heer stellen ik vaste.

Ik wisse wel zeker dat ’t met ‘t Artillerie Schiet gedoe te maken had en dat de gedachten an een schietgebied helemaole flauwekul was. Defensie hef deur dat geklongel van de Russen meer grond neudig en ok meer munitie. Die hadden ze misschiens net an ekregen en daor waren ze mee an ’t heisteren. Ik schuddekoppen bie dat angstige gedoe van mien vrouwe.

Umme eur gerus te stellen heb ik ezeg dat ik effies umme de deure zol loeren of  d’r nog wat an zat te komen. Ze wol mien tegen hollen, mar smââns een keerl dan ’s middegs ok en ik gooien de veurdeure lös. Och lieve mensen, ik hadde nog gien tred ezet of d’r viel een lichstraole die de hele buurte opvlammen. En nog gien drie tel later een klap. Ik raken van de pinnen en stoeken tegen de vlakte dat ’t niet mooi weer was. Kleddernat as een verzaopen katte weer nao binnen waor ik nao de onweersbuuje die van Merie aover mien heer krege. “Ie bint hardleers. Vrogger luustern ie niet nao oe va en noe trek ie oe niks van mien an.” Ik hadde gien weerwoord. ‘t  Rechterbeen gluujen. De knieschieve opezwollen. En zo dus symbolisch toch een knieval veur Merie edaon. Luu, dek oe in veur de schoer en holt de klongels d’r onder. 

Groetenisse van Gait.