Gait van de Renderklippen: Bekvechterieje

Ie holt ’t niet veur meugelijk mar ‘t hef d’r toch veule van weg dat wie  met mekare de moerstaal niet zo mar an ’t archief wilt pries geven. Mar liefst twintig mensen uit de regio heb de muuite eneumen umme een gedichien of een verhaaltien in de streektaal te schrieven. De besten daorvan wordt an ’t ende van disse maond bekend emaak.

Daor blif ’t niet bie. Susanne Braamburg, een deerntien uut ’t Harde dat wark veur ’t Erfgoedcentrum in  Achterhoek, Liemers en de Veluwe, geet noe met ’t magazine Wiesneus onder de aarms, les geven op legere scholen en ze hef kottenis ok een aovend  op ’t Harde ehollen waor platpraoters uut de hele umgeving ‘t Nedersaksisch veur op de tonge heb eneumen.

Die Susanne hef zelf ’t plat niet van huusuut mee ekregen, mar ze  is d’r achter ekomen dat ze daormee een stuk cultureel arfgoed an ’t verliezen is en dus maak ze een inhaalslag van jewelste. Ze maken eerder al dudelijk in een academisch onderzoek dat wie de regionale identiteit en samenbinding op ’t spel zet met zo vadder te slofhakken. 

’t Nedersaksisch en daormee ok onze Veluwse inbreng heb een instemmend stempel ekregen van de overheid. ’t Maak niet uut welke woorde a-j in ’t dialect gebruuk umme oe gemoedstoestand weer te geven. ’t Geet d’r juus umme da-j ’t hátte béter kunt laoten spréken a-j ’t d’r zo uutflap as ’t oe te binnen schut en da-j niet eerst mutten gaon denken hoe of ie ’t zeggen zult. 

Wat dat an geet schut mien de bekvechterieje in gedachten tussen twee goeje buren . De ene hiel bie hoog en lege vol dat wat hee an ’t mééjen was gres heten en de ander schuddekoppen en schreeuwen dat ‘t grös was.

Ze stunnen naogenog met de vuustenbegenoaver mekare. Voesten zol een ander zeggen, mar laow ’t niet muuilijkier maken dan dat ’t neudig is. 

Ze heb mien d’r toen bie ehaald en ik hebbe ze laoten weten dat ze beide ’t grootste geliek van de vismark heb. Juus die grote variatie in woorde en uutdrukkings is onze grootste riekdom.  Susanne kan ’t nog veule béter uutleggen.