Serie VluchtelingenVerhalen

door Ludmilla Coornstra

T HARDE - Aan de wand hangen een icoon en een crucifix. Op de vraag of Fsehaye Mehari christen is, reageert hij prompt: “Natuurlijk! Wij zijn orthodox christelijk. Iedere zondag gaan we in Zwolle naar de kerk.”

Fsehaye verblijft al ruim drie jaar in Nederland. Momenteel woont hij met zijn vrouw en twee kinderen in ‘t Harde. “Vorig jaar is ons jongste kind hier in Nederland geboren,” vertelt hij.

Fsehaye en zijn familie komen uit Eritrea. Vrijheid kenden ze daar niet: “Er zijn ook nooit verkiezingen. Al sinds 1991 is dezelfde dictator aan de macht: Isaias Afewerki.”

Militaire dienst

Van 1997 tot 2009 moest Fsehaye in militaire dienst. In die periode mocht hij zijn familie maar één of twee keer per jaar zien. Voor hem een belangrijke reden om in 2009 Eritrea te ontvluchten.

Eerst verbleef hij drieënhalf jaar in Soedan. Daarna reisde hij verder via onder meer Libië en Italië naar Nederland. Ongeveer een jaar verbleef hij in verschillende azc’s, waarna hij zijn huis in ‘t Harde kreeg toegewezen.

Wennen

Hoewel Nederland hem goed bevalt, moet hij aan sommige dingen nog erg wennen. “De taal is natuurlijk lastig. Maar vooral het klimaat is heel anders. Ook mijn vrouw heeft daar moeite mee. In Eritrea was het veel warmer. En ja, we missen onze familie natuurlijk. We hebben wel contact met ze, maar niet vaak. Gelukkig went onze oudste dochter hier makkelijker.”

Nog een groot verschil. “In Eritrea doe je alles samen. In Nederland willen mensen alles alleen doen. Zodra jongeren hier achttien zijn, willen ze zelfstandig worden en op zichzelf wonen. In Eritrea doe je dat pas als je 25 of zelfs al 30 bent. Daar woon je dus met een veel grotere familie en regel je veel dingen samen. Het zijn echt twee totaal verschillende culturen. In Eritrea heb je toch een socialer leven.”

Terugkeren

Ooit wil hij dan ook terugkeren. “In de toekomst, als het veilig is. Maar ik heb geen flauw idee wanneer dat zal zijn.”

Twee dagen per week doet Fsehaye vrijwilligerswerk via WZU Veluwe. “Dan kom ik bij ouderen thuis. Ik zet thee of koffie voor ze, ik help ze met opruimen en afwassen. En drie dagen per week gaan mijn vrouw en ik naar school in Nunspeet, om de taal te leren en in te burgeren.”

Werk zoeken

Concrete toekomstplannen heeft Fsehaye nog niet, maar één ding is zeker: “Ik wil werk zoeken. In Eritrea had ik niet echt een specifiek beroep, dus ik sta overal voor open.”