Serie VluchtelingenVerhalen deel 14

door Ludmilla Coornstra 

‘t Harde - Veel contact met mensen in de buurt heeft Raman Hussein nog niet. “Af en toe spreek ik de buren, een contactpersoon van VluchtelingenWerk en een andere vluchteling in Elburg. Verder ken ik nog niet veel mensen.”

Raman zit in een soort vicieuze cirkel, legt hij uit. “Ik krijg nu wel Nederlandse les op het Deltion College in Zwolle, maar mijn Nederlands is nog niet zo goed, aangezien ik te weinig mensen ken om de taal mee te oefenen. Maar juist doordat ik niet goed Nederlands spreek, vind ik het ook weer lastig om nieuwe mensen te benaderen... .”

In Syrië is Raman een poos buschauffeur geweest, later werkte hij als pizzabakker. Van 2007 tot 2009 diende hij in het Syrische leger. In 2015 is hij gevlucht en sinds oktober 2016 woont hij in ‘t Harde. Momenteel werkt Raman drie dagen per week als pizzabakker bij Pizza Farao in Elburg. Dat biedt hem gelegenheid om de Nederlandse taal te oefenen en waar nodig terug te vallen op zijn moedertaal, vertelt hij. “De eigenaar van Pizza Farao komt uit Egypte, dus hij spreekt ook Arabisch. Soms praten we Arabisch met elkaar, maar ook vaak Nederlands.”

Als ik Raman vraag naar zijn toekomstplannen, begint hij enthousiast over zijn wens om een restaurant te openen. “Ik ben met mijn contactpersoon naar de gemeente geweest om de mogelijkheden te bespreken,” vertelt hij. ”Ik vroeg of ik hulp kon krijgen. Dat kon wel, maar niet meteen. Sowieso moet ik eerst wat meer inburgeren en de taal goed leren. Dat duurt nog wel twee jaar.” Op zich zou hij ook best wel weer als buschauffeur willen werken, maar dan zal hij eerst opnieuw zijn rijbewijs moeten halen.

“De eerste zes maanden dat je hier bent, mag je nog met een Syrisch rijbewijs rijden, daarna niet meer,” legt hij uit. Waarom dit zo geregeld is, begrijpt hij zelf ook niet. “Het staat nou eenmaal in de wet,” lacht hij schouderophalend. ”Alles is anders hier in Nederland; het werken, het leven, en natuurlijk de veiligheid. Politiek is het hier veel rustiger. Veel gewoontes zijn hier ook anders, dat is weleens even wennen. Maar alles is hier beter geregeld. Vroeger was Syrië echt een goed land om in te leven, nu helaas niet meer.”

Opvallend is de paastak die in Ramans woonkamer staat. “Ja, mijn moeder is christelijk. Zij woont nog in Syrië en we hebben regelmatig contact via WhatsApp.” Zelf hangt hij geen specifiek geloof aan. “Maar ik heb ook geen problemen met religie. Ik accepteer ieders levensbeschouwing.”