Serie VluchtelingVerhalen deel 17

door Ludmilla Coornstra

ELBURG - Annie Sanzema komt net van de fietsles bij VluchtelingenWerk. Lopend, vanwege een lekke band. “Maar binnenkort komt een vriend van ons de band plakken,” zegt ze opgelucht. Annie komt uit Bangui, de hoofdstad van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Inmiddels verblijft ze al negen jaar in Nederland.

Samen met haar kinderen Johan (8) en Johanneke (6) woont ze nu zo’n acht jaar in Elburg. Haar man zit momenteel in Frankrijk, waar hij een opleiding Internationale Betrekkingen volgt. Johan en Johanneke gaan naar de Agnietenschool in Elburg. Johanneke zit in groep twee, Johan in groep vijf. Ik vraag hoe ze het op school vinden. “Leuk!” roepen ze als uit één mond.

Johan en Johanneke zijn drietalig: ze spreken vloeiend Nederlands en Frans, en een beetje Sango, Annies moedertaal. “Maar Sango spreken ze niet heel goed, alleen een paar woorden,” zegt Annie. “Hier in huis praten we meestal Frans en soms Nederlands.”
In het begin vond Annie Nederlands nog best een moeilijke taal om te leren, vertelt ze: “Vooral het praten, de uitspraak van de woorden, was erg wennen.”

En dat niet alleen: ook het klimaat is totaal anders. “Het is hier over het algemeen veel kouder, natuurlijk. Maar áls het hier warm is, dan is het een heel andere warmte,” legt Annie uit. “Alles is hier zo vochtig. In de Centraal-Afrikaanse Republiek is het veel droger.”

Bij iemand op visite gaan blijkt in Nederland een stuk omslachtiger te zijn. “Waar ik vandaan kom, kun je gewoon bij iedereen langskomen wanneer je maar zin hebt. En als mensen dan toevallig net aan het eten zijn, pak je gewoon een bord en eet je gezellig mee. Hier moet je overal eerst afspraken over maken. En stel, mijn zus komt bij mij langs terwijl ik even later een afspraak heb om bij iemand op bezoek te gaan: dan is het in Nederland ongebruikelijk om mijn zus onaangekondigd mee te nemen. In de Centraal-Afrikaanse Republiek vinden ze dat echter heel normaal.”
Gelukkig zijn de verzekeringen hier ook beter geregeld. “Daardoor kun je in Nederland gewoon naar het ziekenhuis gaan als je ziek bent of als er een ongeluk is gebeurd. Maar in de Centraal-Afrikaanse Republiek helpen ze je niet als je geen geld hebt. Zorg is daar alleen voor de rijken.”

Momenteel doet Annie schoonmaakwerk. “Maar In een hotel werken, dat lijkt me ook erg leuk,” vertelt ze. “Als receptioniste bijvoorbeeld. Daar heb ik al cursussen voor gevolgd. Ik houd ervan om contact met mensen te hebben.”