Invoering Diftar blijft overeind in gemeente Elburg

Ondanks de vertraging rond de invoering van Diftar ziet het Elburger college van burgemeester en wethouders geen reden af te zien van de invoering daarvan. In antwoord op vragen van Joost Schipper (Samen Vooruit) wordt aangegeven geen reden te zien de discussie hierover te heropenen.

Wijnand Kooijmans

Tot invoering van Diftar is in 2019 door de gemeenteraad van Elburg besloten. Onder de nadrukkelijke voorwaarde dat de invoering pas kan plaatsvinden als de milieustraat op het bedrijventerrein operationeel is. Tegen de komst daarvan lopen twee beroepszaken. Bij de Raad van State is beroep aangetekend tegen het bestemmingsplan dat de komst van de milieustraat mogelijk maakt.

Bij de rechtbank in Arnhem is beroep aangetekend tegen de verleende bouwvergunning voor de bouw van het depot voor klein chemisch afval, het hekwerk rondom de milieustraat en de groenbunker. Het is bij de gemeente nog steeds niet bekend wanneer de beide beroepszaken in behandeling worden genomen.

Duidelijk is wel dat, ook al zouden de beroepen op korte termijn worden behandeld, de tijd te kort is de milieustraat op zo’n korte termijn te realiseren om hem per 1 januari operationeel te hebben. Dat maakt dat Diftar ook niet per 1 januari 2023 kan worden ingevoerd. Omdat het niet wenselijk is om lopende een jaar Diftar in te voeren schuift de invoeringsdatum in ieder geval op tot 1 januari 2024.

Het college zegt volledig ja tegen het besluit Diftar in te voeren. Schipper had deze vraag gesteld aan het college gezien de huidige tijd en de huidige kennis van zaken rondom de systematiek rondom de afvalinzameling.

Gewezen wordt op het feit dat de afvalstoffenheffing bestaat uit een vast en variabel deel. Er zijn twee systemen te onderscheiden: bronscheiding en na scheiding van plastic- en metalen verpakkingen en drinkkarton (PMD). Bij bronscheiding wordt PMD apart huis aan huis ingezameld en vallen de kosten hiervan onder het vaste bestanddeel. De kosten voor het inzamelen van restafval vallen hierbij in het variabele deel. Bij na scheiding wordt PMD en restafval gelijktijdig ingezameld. En zitten de kosten in het variabele deel. Omdat PMD een relatief groot volume inneemt bepaalt PMD voor een groot deel hoe vaak afval wordt aangeboden. Dit voelt onrechtmatig maar dit wordt, zo stelt het college, verdisconteerd in de tarieven. Per saldo heeft het op de afvalstoffenheffing niet veel invloed.

Het na scheiden is gebaseerd op het principe dat aan de bron moet worden gescheiden wat moet. Bijvoorbeeld groente-, fruit- en tuinafval is lastig tot niet na te scheiden. Bij PMD kan dit wel. Bij na scheiding worden er daarnaast meer bruikbare en kwalitatief betere grondstoffen uitgehaald dan bij het scheiden aan de bron. In feite zijn daarmee, zo voert het college aan, de voordelen van beide systemen optimaal.

Deze argumenten spelen een rol mee als het gaat om het besluit van het college de discussie over invoering van Diftar niet te heropenen. Maar ook zijn er grote kosten verbonden aan een transitie naar een andere systeem van het inzamelen van afval.