Moedig gesprek in Oldebroek over verslaving jeugd

Verslaving onder de jeugd neemt ondanks alle goed bedoelde maatregelen eerder toe dan af. ChristenUnie Oldebroek vindt er aanleiding in om een avond te organiseren met als thema ‘Als je kind niet meer zonder kan.’ Een goed bezochte bijeenkomst waarin ouders, familie, vrienden en betrokkenen informatie verkrijgen en ervaringen uitwisselen.

Dick van der Veen 

Jeugdwerker Robert Pruis staat al dertien jaar middenin de materie. Hij gidst de bezoekers op inspirerende wijze langs een veelheid aan facetten met daarbij de onmisbare hulp van de lotgenotencontactgroep ‘Moedige Ouders’. De zeer open wijze waarop ze hun persoonlijke ervaringen over de bühne brengen haalt de rem weg bij het gezelschap om prangende vraagstukken bespreekbaar te maken. Met als resultaat een bevlogen gesprek dat bij betrokkenen nog lang zal blijven hangen. Alcoholgebruik vormt de opstap voor drugsgebruik en het is een gegeven dat de regio daarin bepaald niet achter blijft. Pruis geeft voorafgaand ervaringscijfers mee, gerelateerd aan Elburg, Oldebroek en Nunspeet, waaruit blijkt dat kinderen van ouders die niet weten waar ze buitenshuis verblijven slechter presteren en eerder in de verslavingsval terecht komen. Hij neemt de diverse stadia van middelengebruik door, met een focus op de leeftijd van circa 14 jaar, de experimentele fase. Daarna wordt de weg terug steeds moeilijker. De dames van de lotgenotencontactgroep krijgen het gezelschap stil met hun praktijkervaringen.

 “Je fixeert op dat wat tot je komt, bijvoorbeeld het gebruik van een joint. Besluit tot huisarrest. Je komt niet verder dan een vergelijk met de eigen jeugd, zonder rekenschap te geven van wat er aan nieuwe gevaren bij zijn gekomen. Je zou je moeten richten op de achtergrond en proberen in gesprek te gaan. Dan komt bijvoorbeeld pesten op de lagere school of autisme naar voren. Moeders fixeren zich op redding van een kind, maar zijn geen hulpverleners. Dat geeft spanning in het gezin. Op enig moment moet je beseffen dat er geen redding meer mogelijk is en met dat verdriet achter blijven om een ander kind binnen boord te houden. De verslaafde komt meestal uit zichzelf niet tot hulpvragen, maar staat er wel voor open. Je moet dat proberen aan te voelen, maar je ook wapenen tegen leugens en bedrog.” 

In het gesprek  dat zich ontwikkelt vertellen ex-verslaafden over de moeizame weg die ze gingen, over hulpmiddelen die het hoofd losser maakten en het blind en doof zijn voor andere stappen die daar ook toe kunnen leiden. “Je krijgt gaandeweg meer begrip voor de worsteling van een verslaafde”, geven de moedige moeders aan. Een van haar behoedde een dochter met hulp van een ouder van een kind dat uit het leven stapte voor zelfmoord. “Maar je hebt in feite levenslang: bent oh zo bang dat een kind bij tegenslag terugvalt.” Kerken zouden meer kunnen doen is de conclusie. 

Inmiddels is ook in de Huiskamer van Wezep een hulpgroep opgestart. Die in Elburg kent 25 ouders, verdeeld over een grote regio. Moedige Ouders is ondergebracht bij Stichting WIEL. Daar kunnen lezers met vragen zich melden.