Column: Zo jammer....

Ter afsluiting van het winterseizoen nog één keer over de Weissensee.

Dit jaar beloofde het een bijzondere editie te worden. Omdat we in januari 1995 trouwden en ik mijn vrouw een huwelijksreis naar de Weissensee gaf, komt het dus bijna jaarlijks voor dat we onze trouwdag vieren tijdens de periode van het schaatsen op de Weissensee. Trea thuis en ik in Oostenrijk. Maar dit jaar ging het anders.

Trea, en ook de rest van het gezin gingen mee, omdat we 30 jaar getrouwd waren. Mijn zus en zwager ook en natuurlijk pa en Tom als verzorger. In verband met ons huwelijksjubileum hadden we ook de rest van de familie uitgenodigd om dat met ons te komen vieren. Het was een prachtige week. Ook het schaatsen ging prima. Met het NK werd ik tweede en met de 200km reed ik de snelste tijd. Dit kwam natuurlijk omdat ik fanatiek door vrouw en kinderen werd aangemoedigd. Toch was er een smetje op deze week. Behalve mijn zus is er niemand op ons huwelijksfeest geweest. Ondanks uitdrukkelijke uitnodigingen nam niemand van de familie de moeite om langs te komen.

Tijd voor reflectie. Lag het misschien aan ons, aan de accommodatie, aan de afstand? Ik had nog wel zo aangegeven om voor iedereen een heerlijke maaltijd te bereiden. Dat is in Oostenrijk altijd mijn specialiteit. Uiteraard gaan we regelmatig uit eten, omdat de schnitzels daar zo lekker en zo groot zijn, maar de rest van de week kook ik graag zelf. Als ik kook, hou ik van stevige kost. Ik ben niet zo van koolhydraten en afgewogen voedingsschema`s. Nee, stevige, ouderwetse hollandse winterkost. Bruine bonen met spek en rozijnen. De rozijnen moeten blank zijn en het liefst een half uur geweld in warm water. Oh, nu ik er aan denk loopt het water me al weer uit de mond. Volgens mij is er niets gezonder dan dat. Dat zei Klazien uut Zalk ook al.

Ook de ochtenden voor de tocht is dit super om te eten. Ik kan u vertellen dat ik de ochtend voor de 200km al om 4.00 aan de bruine bonen met spek zat. En dan ook nog die heerlijke frisse rozijnen er door.
Hoewel er die dag meerderen van onze familie meededen, zat ik die morgen toch alleen aan de bruine bonen. Maar ik was ook de enige die de tocht volbracht. Oké, het ijs was verschrikkelijk, maar toch. Hiermee geef ik misschien wel mijn geheim prijs aan mijn tegenstanders, maar het is ze gegund. Dit alles ik had mijn andere familieleden ook zo gegund, maar ze kwamen niet langs.
Zo jammer…..