Column: Herinnerd worden

Geschiedenis was op school een vak waar ik niet veel interesse in had. Ik zag het nut er niet van in. Wat maakte het voor mij uit of Willem van Oranje nu in 1533 of in 1633 geboren was? Of wat maakte het mij uit dat er een ijstijd is geweest of een stenen tijdperk, of dat mijn voorvaders op klompen liepen of op blote voeten. Nee, volgens mij zou dat mijn leven niet veranderen.

Nu ik wat op leeftijd begin te komen zie ik het wel als een gemis dat ik al deze data niet in mijn brein heb opgeslagen. Ik kan dus gerust zeggen dat ik er geen actieve herinnering aan heb. Ik merk wel dat ik, als uitgerangeerde sporter, vaak leef op de herinneringen die geweest zijn. Ik hoorde eens: veel over vroeger praten is een teken dat je oud wordt. Toch zijn er voor mij best veel wedstrijden of momenten uit het verleden die ik niet snel zal vergeten. Dat Joop Zoetemelk op 38 jarige leeftijd nog wereldkampioen werd, dat Dries van Wijhe op 45 jarige leeftijd nog Nederlands Kampioen werd, dat Aleid Nederlands Kampioen werd door Bart Hoolwerf te verslaan, dat mijn vader met de voorjaarscompetitie nabij Kampen in de sloot reed en zo kan ik nog wel even doorgaan. Prachtige herinneringen. 

Op menige verjaardag komen ze weer boven en beleven we er veel plezier aan. Laatst werd er door een dominee gevraagd hoe we zelf herinnerd willen worden. Dat zette mij wel aan het denken. Hoe wil ik graag herinnerd worden. Hoe wil ik graag dat de mensen, als ik er niet meer ben, over mij praten. Hebben ze het dan over die vrome die op zondag netjes in de kerk zat, maar door de weeks niet te vertrouwen was? Hebben ze het over die man die in de wedstrijd altijd maar aanviel en meestal niet won? Hebben ze het over de man die meer woorden had dan daden? Tja, dit gaat natuurlijk wel heel diep. Maar rond deze tijd is het toch de gewoonte om even terug te kijken. 

Het gaat in deze stukjes vaak over dingen die in het verleden gebeurt zijn en ik hoop er nog meerdere met u te delen. Maar we mogen ook vooruit kijken. In de sport is er altijd een nieuw doel om voor te gaan. Om nieuwe herinneringen te maken. Zo is er in een gezin ook altijd een volgende stap en ook als onze gezondheid ons in de steek laat zijn er steeds weer volgende stappen die genomen mogen/moeten worden. Ook in het geloof mogen we uitzien naar de volgende stap en de toekomst. Als we deze stappen met elkaar delen kunnen we ook met elkaar meeleven. Dan kunnen we er samen om lachen en samen om huilen.Dan wordt geven samen delen. Zo wens ik u voor 2025 alvast veel (mooie) herinneringen.

André Klompmaker.