Column André Klompmaker: Gretig

Graag neem ik u mee terug naar 25 januari 2024. Plaats van handeling is het idyllische bergmeer in Karinthië Oostenrijk. Ook wel de Weissensee genoemd.

Sinds 1994 kom ik hier al bijna elk jaar. Doelstelling van deze dag was om 200 km te schaatsen. Nadat het `s ochtends nog behoorlijk vroor kwam al snel de zon achter de bergen vandaan zonder genade de ijsvloer verwarmde. Schaatsen werd hierdoor steeds moeilijker. Halverwege de tocht reed ik in gezelschap van Rene van de Meulen, Rene Ruitenberg, Yep Kramer en nog een aantal mannen.

Het was een dag die ik niet snel zal vergeten. De omstandigheden werden loodzwaar maar het leek wel of ik steeds makkelijker ging rijden. Bizar om dat mee te maken. De laatste 40 km reed ik dan ook alleen voorde groep uit genietend van de prachtige dag en de heerlijke benen die ik had. Mooi verhaal zult u misschien denken. Dacht ik ook. Totdat ik de krant opende deze week. Rene Ruitenberg denkt ook nog vaak aan deze dag terug las ik wel. Ik weet dat hij als een malle aan het trainen is maar nu geeft hij ook toe dat dat voor de volgende 200km op de Weissensee is. Het steekt hem dat ik behoorlijk sneller was las ik tussen de regels door. Niet dat hij mijn naam noemde, maar het zorgde er voor dat hij nu gretiger is dan ooit. Oeps, toen ik dat las begon ik te shaken. Bij gezondheid hoop ik 24 januari 2025 weer samen met René aan de start te staan van een 200km maar René op oorlogspad is voor mij een maatje te groot. Het dooi ijs van afgelopen jaar was voor mij als krabbelaar een voordeel ten opzichte van de technisch begaafde René. Hij is gewoon een betere schaatser dan ik ben, komt bij dat ik 6 dagen moet werken en te weinig tijd heb om te trainen. René heeft al jong begrepen dat werken niet nodig is als je heel hard rijdt. 

Vergeleken met mij is hij buitencategorie. Hij heeft zelfs hulptroepen ingeroepen die als haas voor hem gaan fungeren. U zult begrijpen dat ik het liefst mijn aanmelding zou annuleren. Jaren heb ik tegen hem moeten strijden, ik wil dat niet meer. Na het lezen van het artikel zocht ik moedeloos mijn bed op. Ik kon de slaap niet vatten. Zou ik dan nu afgestraft worden omdat ik afgelopen editie een top dag had? Ik zag de lol van mijn deelname niet meer in. Totdat: midden in de nacht veerde ik op. Het is een toertocht en een toertocht gaat om deelnemen, een toertocht niet winnen dus ook niet verliezen. Yoepie, ik ga gewoon lekker toeren die dag.