‘t Harde niet voorbij Hulshorst: ‘We doen niets met de ruimte voorin’

Pas in blessuretijd brengt Timothy de Haan Hulshorst langszij, maar als er één ploeg recht heeft op drie punten, dan zijn het de bezoekers. Ze heersen in het tweede bedrijf, krijgen ook de beste mogelijkheden voor rust maar laten het liggen in de afwerking, zoals zoveel vaker in dit seizoen waardoor de droom van ’t Harde om te ontsnappen pas heel laat als een zeepbel uiteen spat.

Dick van der Veen

’t Harde voetbalt in de afgelopen maanden een prachtige reeks overwinningen bij elkaar. Dat maakt trainer René van ’t Goor niet blind voor het mindere voetbal dat stilaan binnen sluipt en zorgen baart. Hulshorst daarentegen is onder William van den Hul uitgegroeid tot een echte vechtmachine die de duels wint en vrijwel continu de tweede bal verovert.

Het grote verschil zit ‘m in de beleving. Hulshorst neemt de 4-1 zege van de thuiswedstrijd mee als vertrekpunt. Als er nu één karaktertrek is die de thuisclub zich eigen moet maken om serieus voor de titel te gaan is dat juist de wil om met een collectieve prestatie de winst over de streep te trekken. Het oogt bij vlagen arrogant en daar moet je Hulshorst niet mee aankomen. Het laat na een via een uitgelezen mogelijkheid van De Haan de kans liggen om de wedstrijd open te breken. Dat doet ‘t Harde. Het verovert een serie hoekschoppen en uit één ervan kopt Stan Timmers de bal snoeihard binnen. 

Er lijkt helemaal geen vuiltje aan de lucht voor de koploper als Rick Zanting van elf meter mag schieten wanneer Stefan Marsman onderuit wordt gehaald. Van ’t Goor noemt het een breekpunt als doelman Remon Vlieger de bal uit de hoek krabbelt. Hij deed het al vijf keer eerder. “Ik wist dat Zanting niet over zijn standbeen zou schieten. Ja, ik ben blij dat ik met een vijftal reddingen het gevaar voorin van ’t Harde heb kunnen beteugelen.” 

Hulshorst trekt de teugels aan, zet de tegenstander vast maar het lukt niet met de eindpass. Als dan in de 92e minuut De Haan zijn vijftigste via de paal binnen werkt volgt een ontlading als een beslissende treffer in de Champions League. ’t Harde kan met een wisselcarrousel het tij niet keren, waarbij het overigens aanvallend ook onvoldoende scherp oogt om op een simpele manier het beslissende zetje te geven. Oneindig doorvoeren van combinaties binnen de zestien is geen optie; er lijkt angst om de trekker over te halen. Van ’t Goor weet ook dat ie met een uitspraak over veel wind en een gortdroog veld het verschil deze middag niet kan verklaren. “We geven niets weg, doen niets met de ruimte voorin, zullen knetterhard moeten werken in de resterende vijf duels om het weggelopen technisch vermogen op te vangen.”

Van den Hul neemt over enkele maanden met een goed gevoel afscheid van de club die hem lief is geworden, “Ik ben blij dat ik mijn opvolger een team nalaat dat voor elkaar door het vuur gaat. Het doel was vooraf om ons te handhaven. Dat mag niet meer misgaan, maar reken er op dat we tot de laatste speeldag er alle energie ingooien.” Bij ‘t Harde weten ze met vijf verliespunten tegen Hulshorst waaraan het moet werken.