‘Die dames wisten niet hoe ze moesten aanmeren’

In de Zomerserie ‘Aan de Haven’ elke week een verhaal van één of meer mensen die de haven van Elburg aandoen. Ze hebben stuk voor stuk interessante dingen te melden. Leuk om naar te luisteren, nog leuker om op te schrijven. En... nóg leuker om te lezen. Deze week vertelt havenmeester Henk Kroes over zijn belevenissen aan de haven.

ELBURG - “Ik sta graag tussen de mensen. Het is niet altijd gezellig, maar daar houd ik misschien nog wel meer van, ik vind het leuk om dingen op te lossen.”

Twintig jaar geleden begon Henk Kroes als assistent van havenmeester en in 2016 werd hij eerste havenmeester. Hij legt zo’n twintig kilometer per dag af op de fiets en is naast gastheer ook vraagbaak, weerman en maatschappelijk werker. “Er gebeurt altijd wel iets, je maakt allerlei soorten mensen mee. Vorige week waren hier vier mannen uit Florida, tussen 83 en 87 jaar oud. Ze deden Europa in drie maanden per boot en hadden wel eens van Elburg gehoord. Amerikanen vinden Elburg altijd fantastisch, maar deze mannen, superfit, echt bijzonder.

Duitsers weten veel van de Hanze en zijn gek op water en er zijn veel Italianen. Dat zijn overigens niet altijd de beste stuurlui. Het is ook best raar dat je alleen een vaarbewijs nodig hebt voor boten die langer zijn dan vijftien meter. Dat levert soms levensgevaarlijke situaties op. Laatst een keer een groep vrouwen. Ze belden me dat ze eraan kwamen, of er hulp aanwezig was want ze hadden geen idee hoe ze moesten aanmeren. We hebben hen natuurlijk geholpen, maar iedereen die watersport beoefent, vindt het vreemd dat er alleen een vaarbewijs vereist is voor boten langer dan vijftien meter.”

STUURMANSKUNST Behalve een bruinvis, een mini-anaconda en een ree in de haven, rijdt er ook nog wel eens een auto de haven in, omdat deze niet op de handrem stond. De havenmeester ontvangt gewone en bijzondere toeristen. “Ik denk dat acht van de tien echtparen akkefietjes hebben op de boot”, aldus Kroes. “Zij heeft commentaar op zijn stuurmanskunst, hij op haar manier van het touw gooien of aanmeren. En vervolgens beginnen ze tegen mij over elkaar. Op heel grote boten zie je mensen met handschoentjes en headsets, ook interessant. Groot of klein, het maakt niet uit; iedereen wordt gastvrij ontvangen.

Een beetje mensenkennis is wel makkelijk. Toch zijn er nog steeds verrassingen. Een jaar of zes geleden meerde de boot Big Ben af tegenover het havenkantoor. Ik hield het touw vast en ineens geeft de schipper gas en klapt tegen de kant. Het polyester begon te scheuren, dus flink schade. Het echtpaar kreeg ruzie en het liep zo hoog op, dat de vrouw vertrok. Ze vroeg me waar de dichtstbijzijnde bushalte was en daar ging ze. Tegen de man heb ik gezegd dat hij in elk geval 1,45 bespaarde, toen het tarief van de toeristenbelasting.”

BHV De havenmeester en zijn assistent Marjo Broekhuizen alsmede Hennie Koopmans, die ervoor zorgt dat alles spic en span is, hebben alle drie hun BHV gehaald en zijn bedrijfshulpverleners. “We krijgen vaak vragen hoe een dokter te bereiken of waar de apotheek is”, zegt Kroes. “Als we iets niet vertrouwen, bellen we een ambulance. Laatst vroeg een echtpaar of hun gehandicapte zoon er al was. Ze hadden hem met een taxi naar de haven laten brengen, maar het duurde erg lang. Ik had hem niet gezien, dus ze belden hem en hij wist niet waar hij was.

Ik heb hem toen gevraagd wat hij zag als hij om zich heen keek. Geen water, wel een groot gebouw. En patat, ze hebben hier patat. Toen vroeg ik of hij een molen zag; ja, hij zag een molen. Toen ben ik in de auto gestapt en heb hem opgehaald. Wat bleek nou; de taxichauffeur had op zijn navigatie ingetoetst ‘Gemeente Elburg Jachthaven’. En zo kwam hij bij het gemeentehuis uit. Dat is wel even spannend.”

CABARET Humor vindt Henk Kroes belangrijk: “Je moet niet altijd al te serieus zijn, mensen komen ook voor ontspanning en humor kan het ijs breken. Mensen kunnen bij mij afrekenen of via de betaalautomaat. Ik controleer dat op mijn telefoon en als ik zie dat ze de verkeerde afmeting ingevoerd hebben, moet ik daar toch weer achteraan. Dan vraag ik of er sprake is van een misverstand. Meestal niet en daar maken we dan maar een beetje cabaret van.

En dan ook zo, dat de omgeving het meekrijgt. Complimentjes geven doe ik ook, als ze netjes aanmeren en opletten fijn. Ik word alleen kwaad als boten aangelegd worden op de plek van de rondvaartboot. Daar staan zeven borden, dat de rondvaart daar moet liggen. Ik heb om die reden eens een rubberboot op de kant gelegd.”

HALLO HENK! “Er zijn ook veel positieve reacties, gisteren kreeg ik nog een boek van een passant en mensen zijn blij als je ze kunt doorverwijzen. Bijvoorbeeld die man die een duiker wilde. De knuffel van zijn dochter was in het water gevallen. Ik een duiker geregeld, knuffel gevonden, dat kostte 200 euro maar man en dochter blij. Een andere vraag: ‘Havenmeester, wordt het vanavond vloed?’ Ik: ‘Ja, rond een uur of zes.’

Een drietal dames heeft een keer gevraagd of ze in natura mochten betalen. Ik herken veel mensen die elk jaar terugkomen naar Elburg. Dan staat er bij ‘Naam van de boot’: ‘Hallo Henk, daar zijn we weer!’ Het zijn nu lange dagen, maar ik geniet van mijn werk. Meestal ga ik rond een uur of zes ‘s avonds naar huis. Ook wel eens later. Ik zorg er eerst voor dat alles goed ingedeeld is en er netjes bij ligt.”

José Oosthoek