Twee missies worden nu een derde

“De finish is voor mij ook echt het einde van dit proces.” Karin Lokhorst kreeg tien maanden geleden te horen dat ze borstkanker had. Twee dagen later gaf ze zich op als deelnemer aan de Alpe d’HuZes.

NUNSPEET - Lokhorst weet nog goed dat ze de diagnose kreeg. “Ik stapte daarna naar buiten, en op de stoep bij de huisarts voelde ik me heel machteloos. Ik wilde niet naar huis, want mijn zoon mocht me niet zien.” Lokhorst wilde haar ziekte een dag verborgen houden voor haar zoon, omdat die de volgende dag een mondeling examen had. “Achteraf vertelde hij me ook dat hij dat niet gehaald zou hebben als hij wist dat ik ziek was.”

Haar man kon ze ook niet bereiken. “Die zat net een maand in Afghanistan, op missie. Ik heb wel geprobeerd hem te bellen, via het crisiscentrum in Utrecht, maar ik kreeg hem niet te pakken.” Pas de volgende dag lukte het haar om haar partner op de hoogte brengen. “Hij is toen zo snel mogelijk naar huis gekomen, om samen het traject van behandelingen te starten. Maar na anderhalve week moest hij van mij weer terug naar Afghanistan. Het heeft geen zin om hier mijn handje vast te houden, zei ik. Hij had daar zijn missie, ik had de mijne hier.”

Ondanks de afwezigheid van haar man, heeft ze zich niet echt eenzaam gevoeld in het proces, vertelt ze. “Ik heb heel veel lieve familie, vrienden, kennissen en collega’s die me overal bij hielpen en me regelmatig opzochten.” Tien dagen na haar eerste operatie kreeg ze te horen dat de lymfeklieren schoon waren. “Dat was wel een opluchting. Dat betekende ook dat mijn man in Afghanistan kon blijven om zijn werk daar af te maken.”

Die missie was in november afgelopen. “Op 24 november is hij teruggekomen in Nederland. Dan breekt een vreemde periode aan: ineens leven we weer met ons drieën in huis, met allemaal onze emoties. Mijn zoon bijvoorbeeld, heeft zich heel verantwoordelijk gevoeld voor me. En mijn man kwam midden in mijn proces thuis. Dat moest allemaal een plek krijgen.” Fietsen helpt daarbij. “Ik moest trainen, om mijn energielevel op peil te krijgen voor de tweede operatie, maar ook voor de Alpe d’HuZes. Mijn man boekte daarom direct een vakantie naar Mallorca, zodat we daar samen konden fietsen.”

Wielrennen is de hobby en passie van de familie Lokhorst. De Alpe d’Huez is een bekende berg voor ze. “Ik heb die berg al tig keer op gefietst, ik ken elke bocht”, zegt Lokhorst. Toen ze zich opgaf vroegen mensen haar of ze dat wel moest doen; ze wist immers niet hoe het jaar zou verlopen. “Dat begreep ik wel. Als ik écht niet mee zou kunnen doen, was de 125 euro die ik voor het ticket had betaald een schenking. En eventueel zou ik met een tandem de berg op gaan. Maar gelukkig ben ik nu zo ver dat ik zelfstandig kan fietsen.” Ze wil op 7 juni, bijna een jaar na de diagnose, zes keer de berg op fietsen. “Ik voelde destijds heel sterk dat ik zou genezen, nu voel ik dat ik die berg zes keer op ga.” Haar man zal de berg eerst van de andere kant beklimmen en daarna samen met haar afdalen. “En dan doen we de laatste beklimming samen. Als afsluiting van dit hele proces.”