‘De vrouw ván’ schrijft haar verhaal

‘s Ochtends vroeg staan er opeens schreeuwende agenten in de slaapkamer van Petra en haar man. Iemand vraagt bars of er nog meer personen in huis zijn. Petra stamelt: ‘Mijn zoon, boven...’ Dan wordt ook de 18-jarige student van zijn bed gelicht.

‘t Harde - “Ik dacht dat het een vergissing was, dat ze de verkeerde te pakken hadden,” zegt Petra Keijl over die inval in 2012. Maar nee. Haar man, die een stichting voor hulpverlening runde, zou vrouwelijke cliënten seksueel hebben misbruikt. Hij werd gearresteerd.
“En dan zit je daar in je eigen huis drie uur lang op een krukje, terwijl de politie alles doorzoekt. Je mag niks zeggen of vragen. En als je naar de wc moet, gaat er iemand met je mee.”
Bovenop deze onthutsende ervaring kwam de bejegening van haarzelf en de kinderen. “Een paar dagen later kwam Traumateam Nederland hierheen. Voor de medewerkers van onze stichting, want die hadden het er zo moeilijk mee. Het Traumateam praatte met iedereen, behalve met mij. Blijkbaar werd ik als een soort handlanger gezien.”
Al gauw begon Petra een dagboek bij te houden: “Omdat ik merkte dat het rustiger in m’n hoofd werd als ik dingen opschreef. Niet om het uit te geven. Op dat idee kwam mijn dochter later pas.”
Kranten berichtten over de rechtszitting. Bezorgde burgers koelden hun woede op Petra en de kinderen, terwijl haar man zes maanden in voorarrest zat. “Een doodskruis op de voordeur, eieren op de auto, anonieme haatbrieven, inbraak. Ze schreven dat ik misschien nog wel slechter was dan hij, omdat ik bij hem bleef.” De dreigementen en wraakacties hadden een ontwrichtende invloed op het gezin. “Zelf bleef ik er vrij nuchter onder. Ik dacht: ik laat me niet wegpesten. Maar mijn dochter zat nog op school. Ze werd heel angstig, kon zich moeilijk concentreren. Gelukkig had ze veel steun aan één fantastische leraar. Mijn zoon was in september 2012 aan een studie begonnen; in oktober werd mijn man opgepakt, dus die studie kon hij vergeten.” Dat is een cruciale boodschap in Petra’s boek, dat deze maand bij Uitgeverij Blooming verschijnt onder de titel Met pek en veren: “Mensen nemen lukraak van alles aan en bazuinen de ergste dingen rond. Ze weten niet wat ze anderen daarmee aandoen. Echt, of iemand nou ja dan nee schuldig is: besef alsjeblieft dat een verdachte ook nog familie heeft!”
Pas nu hebben Petra en haar gezin hun leven weer een beetje op orde. Haar man is het ermee eens dat ze haar boek publiceert.
“Al verschilt onze beleving hier en daar, hij gunt me de vrijheid om mijn relaas te doen. En hij vindt het eigenlijk heel goed dat mensen zo’n verhaal ook eens van de andere kant lezen.”