‘De huilboeken hielpen mij niet’

Ingrediënten voor ‘Boekkie Troost’: Levendig in rouwproces

José Oosthoek

De kaft toont hoe Margaret Krijnen haar periode van rouw ervaren heeft. “Rouw is chaos, dat is geen lineair proces. Emoties wisselen elkaar voortdurend af. Op de kaft staan alle elementen die voorbij kwamen: spiritualiteit, lachen, wijn, slingers, een mandala, eten enzovoort.”

’T HARDE – Margaret vertrok in 2012 voorgoed naar Portugal en startte daar haar bedrijf Alegria Health in gezondheids- en medisch toerisme.. “Portugal is een droom die ik al heel lang had”, legt de debuterend schrijfster uit. “Ik kwam er al sinds mijn zevende met mijn ouders. We knapten er altijd zó op. In 2012 ben ik erheen gegaan met zoon Nathan en dochter Arwen, die toen op basisschool Jeanne d’Arc in ’t Harde zaten. Alegria Health organiseert reizen en vakanties voor mensen met medische klachten. We verzorgen het hele traject. Bij een operatie (in Portugal zijn geen wachtlijsten), halen we de klant op van Faro en vanaf dat moment is alles verzorgd. Ziektekostenverzekeraars vergoeden dit, al zeggen ze van niet. Het invullen van formulieren doet onze backoffice. Als je een medische indicatie hebt, kun je zelf kiezen waar je geopereerd wilt worden. Dat is wettelijk zo, alleen wordt dit niet gecommuniceerd.”

Stukjes schrijven

Door de lockdown in Portugal werden alle groepsreizen afgezegd, waardoor Margaret tijd had om verder te gaan met eerder schrijfwerk. “Mijn zoon Lars overleed vijf uur na zijn geboorte, op 3 juli 2004. Mijn moeder, op 59-jarige leeftijd vlak daarna en mijn vader negen maanden later. Tussendoor ben ik bevallen van Arwen, in 2006”, vervolgt Margaret. “Ik kreeg veel boeken over rouwverwerking aangereikt in die periode. Heel lief bedoeld, maar ik vond het huilboeken en had het gevoel dat ik acuut naar de Prozac moest grijpen. Omdat ik al stukjes had geschreven na het overlijden van Lars, pakte ik dat weer op. Die teksten verhuisden bij elke nieuwe computer mee. Een schrijfster die ik ontmoette, was heel enthousiast toen ze mijn teksten las en toen ik voor een andere schrijfster een manuscript naar een uitgever moest sturen, dacht ik: Laat ik mijn boekje nou ook eens over de bühne gooien. De schrijfster kreeg geen reactie, maar ik wel: “Dit móet je uitgeven!” was de reactie. Ik kon het niet geloven, dacht dat hij dat alleen maar zei om aardig te zijn.”

Bizar

Het boekje is in Nederland gedrukt. “Toen ‘Boekkie Troost’ een paar weken geleden uitkwam, had ik diezelfde dag de redactie van de Linda al aan de telefoon. Best bizar.” Margaret doet zelf de promotie in Nederland en sinds ze vorige week in ’t Harde was, is haar ‘Boekkie Troost’ ook verkrijgbaar bij Boekhandel Marsman op ’t Harde. “We vinden het leuk om aandacht te schenken aan lokale schrijvers, dat doen we vaker", aldus Henk Haklander. “Daar werken we graag aan mee. Gerda en ik kennen Margaret en haar kinderen nog van vóór de tijd dat ze naar Portugal emigreerden.”

‘Lach en een traan’

Alvorens Margaret een bezoek brengt aan de begraafplaats aan de Bovenweg, waar Lars begraven is, licht ze haar ‘Boekkie Troost’ toe: “Het boekje is levendig, luchtig geschreven. Een boekje zoals ik zelf graag had willen hebben toen. Met een lach en een traan. Soms eenvoudig, vaak herkenbaar voor mensen die ook een verlies te verwerken hebben, maar ook met praktische tips, gedichten en muziek, heel gevarieerd. Met aandacht voor de emoties. Ga de emotie aan, stop het niet weg. Het komt als een skippybal die je onder water drukt, toch weer boven vroeg of laat. Je hoeft niet bang te zijn dat je verdrinkt in je verdriet.”