Ingezonden brief: ‘Hoe zit dat nou toch?’

Er moet mij iets van het hart: ik kan bepaalde ontwikkelingen en gebeurtenissen niet meer volgen.

Wat mij in het bijzonder bevreemdt is de eigenaardige houding van talloze landen ten opzichte van Israël.

In de laatste weken lees ik dat meerdere Europese landen – waaronder Nederland – hebben besloten geen producten uit bepaalde gebieden van dit land te willen kopen, uit een soort verontwaardiging over de politieke situatie daar en de deplorabele toestand van de Palestijnen.

En iets langer geleden meende men te weten dat deelname van Israël aan een liedjesfestijn verboden zou moeten worden en dat men uit protest dan maar zelf niet ging meedoen.

Allemaal goed en wel en de politieke en humanitaire situatie daar is ongetwijfeld ingewikkeld, maar dan zit ik nu toch met een probleem en dat is het volgende:

Ik hoor, lees en zie niets over de ellende waarin de Oeigoeren zich vandaag de dag bevinden. Vanaf 2017 bevinden zich meer dan een miljoen Oeigoeren in Chinese heropvoedingskampen, waar marteling aan de orde van de dag is. Dagelijks sterven er Oeigoeren, terwijl niemand zich daarom lijkt te bekreunen.

De Rohingya, een volk dat in Myanmar thuishoort, heeft geen enkel burgerrecht! In de laatste jaren zijn daar duizenden mensen vermoord, er zijn talloos veel dorpen platgebrand, er zijn meer dan een miljoen vluchtelingen in Bangladesh neergestreken, waar ze een kansloos leven leiden.

In Nigeria trekt de terreurgroep Boko Haram moordend, brandschattend, verwoestend door de regio, waar men de extreem strenge islamitische wetgeving, de sharia, wil invoeren, waar het Westen intens wordt gehaat, waar men een vluchtelingenstroom van miljoenen mensen op gang brengt en houdt, waar talloze dorpen zijn verwoest.

Afghanistan zucht al jaren onder de terreur van de felle islam, daar mogen vrouwen slechts op straat verschijnen wanneer ze van top tot teen bedekt zijn, in het gezelschap van hun man of mannelijk familielid zijn, niet naar school gaan en het niet wagen hun stem te laten horen of te zingen.

In Noord Korea heersen armoede en regelrechte honger in grote delen van de bevolking, daar worden andersdenkenden genadeloos vervolgd, opgesloten en vermoord, daar zitten momenteel naar schatting tweehonderdduizend mensen in gruwelkampen.

Ziet u, ik noem nu zo vijf gebieden of bevolkingsgroepen die spontaan bij mij komen bovendrijven wanneer ik denk aan mensonterende situaties op deze wereld. Ik zou er helaas nog heel wat gebieden bij kunnen noemen.

En wat mij nu dus zo bevreemdt is het gegeven dat er al jarenlang fanatiek te hoop wordt gelopen tegen Israël, dat er in feite gesuggereerd wordt dat in die regio de wortel van alle kwaad te vinden is.

En begrijpt u mij goed: ik loop mee in een protestmars tegen Israël, zodra er evenzovele marsen worden gehouden tegen de situaties elders in de wereld, bijvoorbeeld de hier door mij genoemde.

Maar zolang dat niet het geval is, zingt bij mij steeds dat woordje ‘hypocriet’ door het hoofd.

Elburg, W. van Dijk