Dorpsdichter: De dichter en de opticien

Een opticien reikt brillen aan
waardoor je goed kunt kijken
de wereld immers moet wel lijken
op wat je dacht te zien
een zwembad of een trampolien
vertroebelt dus je beeld van het bestaan
een opticien reikt brillen aan
wie zijn visie in de mist voelt gaan
of wie haar liefste niet herkent
een zoen geeft aan een andere vent
een houtduif aanziet voor een zwaan
een opticien reikt brillen aan

Een dichter helpt je anders kijken
dan je misschien nu bent gewend
je denkt dat je je wereld kent
maar kunt ook loensen ondanks lenzen
of scheel zien bij je blik op mensen
sta open voor wat kan verrijken
een dichter helpt je anders kijken
opent je oog voor blinde vlekken
verruimt je geest om te ontdekken
en levert stof voor je gesprekken
als je van ’t vaste paadje af wilt wijken
een dichter helpt je anders kijken

(Dit gedicht is een dubbelrondeel. Het rondeel is een dichtvorm waarbij een kernregel op vaste plaatsen terugkomt, in dit geval in de regels 1, 7 en 12. In het eerste rondeel staat de conditie van het oog centraal, in het tweede wat je ermee ‘doet’.)

Ton van Leijen