Voormalig Shell-medewerker Alex Plantinga vindt levensbenzine als boswachter op de Noord-Veluwe

Een geboren en getogen Rotterdammer die voor brandstofmultinational Shell heeft gewerkt: niet direct het profiel dat je verwacht bij een boswachter. Toch maakte de boswachter-publiek van de bossen rondom Nunspeet zo’n tien jaar geleden de overstap. Hij besloot zijn passie achterna te gaan. Speciaal voor de Dag van de Boswachter spreken we Alex Plantinga.

Johanna Sijbel

Hoe een stadse jongen hier terechtkomt? “Bij Shell werkte ik zes dagen achter elkaar en daarna was ik vier dagen vrij. Die vier dagen besteedde ik bijna volledig op de Veluwe. Vanaf mijn jeugd kwam ik daar al veel, vooral in het Speulderbos. Ik ging nadenken: wil ik mijn werk echt nog 35 à 40 jaar doen? Het was prima, maar ik wilde liever iets doen waar mijn passie ligt.”

Ik wilde liever iets doen waar mijn passie ligt

Terug in de schoolbanken
Het was geen gemakkelijke beslissing: van een fulltimebaan en het inkomen dat daarbij hoort, naar vier jaar in de schoolbanken voor een hbo-opleiding. “Ik woonde nog bij mijn ouders, dus dat scheelde in kosten. Maar al het geld dat ik in de jaren daarvoor bij elkaar gespaard had, ging op aan de studie.”

Droombaan
Na een korte periode ervaring opdoen bij Bosgroep Noord-Oost Nederland kwam een vacature voor Alex’ droombaan voorbij: boswachter-publiek op de Noord-Veluwe. Precies de plek waar zijn liefde voor de natuur en het bos begon. “Zo’n vacature komt maar eens in de paar decennia voorbij. De timing kon bijna niet beter.”

Of het werk nog steeds voelt als zijn droombaan? Daar bestaat geen enkele twijfel over. “Iedere dag voelt als vakantie. Mijn hobby’s worden ook steeds groener; ik spendeer mijn avonduren en weekenden ook in het bos. Als je je erin verdiept, wordt de natuur namelijk nog mooier. Als ik nu over de heide loop, zie ik niet alleen prachtige paarse bloempjes, maar ontdek ik talloze andere plantensoorten. Ik weet hoe dat hele systeem samenwerkt. Tegelijkertijd besef ik steeds meer hoeveel ik juist níét weet. Ook dat is fascinerend.”

Tegelijkertijd besef ik steeds meer hoeveel ik juist níét weet. Ook dat is fascinerend

Hoogtepunten
Gevraagd naar de hoogtepunten in het boswachtersleven begint hij enthousiast te vertellen. “Dat zijn er heel veel. Toen ik net begon - het was aan het einde van de bronstijd - nam een ervaren collega me mee naar Hemellootjes bij Vierhouten. We liepen kalm bij het wildobservatiepunt toen we ineens op nog geen tien meter afstand een kapitaal van een hert zagen liggen. Het dier was zo uitgeput van de bronst dat hij niet eens opsprong toen wij naderden. We hebben toen natuurlijk afstand genomen. Pas daarna zagen we dat aan de andere kant van het veld nóg zo’n enorme geweidrager lag bij te komen. Een prachtig begin van deze mooie baan.”

Boommarters
De 34-jarige geniet zichtbaar van de verschillende dieren die hij tijdens zijn werk tegenkomt. “Na een excursie bij de Hemellootjes zag ik twee jonge boommarters lopen. Ik kwam de volgende dag terug om te kijken waar ze zaten. Tot mijn grote verrassing zag ik toen een kopje uit een boomgat steken. Dat zo’n jong beestje je van zo hoog aankijkt, dat zijn machtig mooie momenten. Net als wilde dieren spotten met natuurliefhebbers tijdens excursies. We zagen oehoes, wespendieven, herten, zwijnen en we zijn zelfs de wolf weleens tegengekomen. Mensen weten niet wat ze zien, prachtig!”

We jongleren tussen wat goed is voor de mens en wat goed is voor de natuur

Het blijft volgens Alex wel constant zoeken naar de balans tussen mens en natuur. “Aan de ene kant willen we de natuur beschermen. Aan de andere kant geloof ik dat als je de natuur kunt beléven, je er op den duur ook om gaat geven en het wilt beschermen. Daarom blijft recreatie belangrijk. Maar als we de natuur achteruit zien gaan en bepaalde doelstellingen willen halen, zullen we toch actie moeten ondernemen. 

Jongleren met de regels
Een goed voorbeeld daarvan is het heideterrein bij het Zwolsche Bos. “Honden liepen daar los, dwars door de heide heen. Dit had grote gevolgen voor de grondbroedende vogels. Uiteindelijk besloten we tot een aanlijnplicht tijdens het broedseizoen. Daarbuiten kunnen de honden nog steeds hun energie kwijt op de heide. Dat is voor de recreant beter dan een volledig losloopverbod. Zo blijven we jongleren tussen wat goed is voor de mens en wat goed is voor de natuur.”

Ik snap dat mensen het rommelig vinden, maar dood hout is ontzettend belangrijk voor een bos

Dood hout
In dat kader noemt hij ook het dode hout in het Zandenbos. Volgens veel mensen ziet dat er rommelig uit, en Alex begrijpt die reactie. “Maar dood hout is ontzettend belangrijk voor een bos. Het is goed voor schimmels, bacteriën en insecten. Die zijn vervolgens weer voedsel voor zwijnen en vogels. Zo profiteert het gehele ecosysteem ervan. We houden de wandel-, ruiter- en fietspaden uiteraard zo goed mogelijk begaanbaar. Maar het hout in de bosvakken zelf ruimen we bewust niet op. De voordelen voor de dieren zijn hierin belangrijker dan dat het er netjes uitziet voor de recreant.”

Tijdens zijn avonturen in het bos legt Alex regelmatig het wonderlijke van de natuur vast op beeld. 

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Alex Plantinga (@alex.plantinga)