Familiedrama tussen Nunspeet en Wezep: vader slachtoffer, dochter verdachte

Een diefstal, of toch niet? Daarover lopen de meningen nogal uiteen. De 36-jarige D.W. uit Nunspeet mocht zich maandag in ieder geval verantwoorden voor het wegnemen van een kluis in Wezep met daarin 9000 euro én voor het bedreigen van de bewoner met de dood.

Let op: In dit artikel komen onderwerpen rondom zelfdoding aan bod. Praat erover als je het moeilijk hebt: je bent niet alleen. Hulp is 24/7 beschikbaar via 113 Zelfmoordpreventie op 113.nl of 0800-0113.

De vader van D.W. blijkt het slachtoffer van de inbraak. Om die reden vindt de 36-jarige Nunspeetse het naar eigen zeggen geen inbraak. Dit komt naar voren uit verslaggeving van De Stentor. De vrouw geeft wel toe dat ze bij het huis van haar vader onder meer een raam heeft vernield en over de schutting is geklommen.

Daarnaast beet ze haar vader toe om “zijn strot door te snijden als hij aangifte zou gaan doen.” Wat gezien wordt als een doodsbedreiging. D.W. keurt naar eigen zeggen niet goed wat ze die dan heeft gedaan. “Ik ben verantwoordelijk.”

Tijdens de zitting komt het tragische levensverhaal van mevrouw naar buiten. Een leven dat door een misbruikverleden gepaard is gegaan met drank, drugs en grote psychische problemen. Met de inbraak wilde ze spullen van haar kinderen veilig stellen, zoals spaarpotten. Dit omdat ze dacht dat haar vader misschien wel dood was. Een psychose, geeft de vrouw zelf aan over die bewuste dag. Volgens de reclassering heeft de 36-jarige vaker waanideeën die worden veroorzaakt door het gebruik van drugs en alcohol.

De verdachte zegt dat het inmiddels beter met haar gaat. “Ik wil de cirkel doorbreken en zou graag het contact met mijn kinderen willen herstellen.” Ze staat op de wachtlijst voor psychische hulp en zegt daarvoor open te staan.

Haar advocaat stelt dat de vrouw uit Nunspeet volledig ontoerekeningsvatbaar was. “Het ging echt helemaal niet goed met haar toen ik haar voor het eerst sprak.” De verdachte verklaarde dat ze zich tijdens haar psychose sneed en aan zelfdoding dacht.

Volgens het Openbaar Ministerie is ze deels toerekeningsvatbaar. De officier van justitie eist een taakstraf van tachtig uur en een voorwaardelijke celstraf van drie maanden. “Dat laatste is om de ernst van de feiten te benadrukken en als stok achter de deur om echt hulp aan te nemen.”

De vader zegt bang te zijn door de beroving, maar maakt zich vooral zorgen om zijn dochter en hoopt dat ze hulp krijgt.

De politierechter vindt een voorwaardelijke celstraf “geen goed idee gezien uw kwetsbaarheid”. Hij wijst volledige ontoerekeningsvatbaarheid af, omdat er geen psychiatrisch oordeel is.

De rechter legt uiteindelijk 180 uur taakstraf op, waarvan 140 uur voorwaardelijk voor drie jaar.