Gemankeerd WHC houdt stand tegen d’Olde Veste: 2-2

Wanneer je met een sterk gehavende formatie tegen d’Olde Veste een remise uit het vuur sleept, dan moet je je als supporter aansluiten bij de complimenten van trainer Stephan Rahantoknam. Ook nog eens als de Wezepers al na twintig minuten op schlemielige wijze twee tegentreffers krijgen te verwerken. Eerst glijdt Van de Worp een inzet in eigen doel; daarna wordt spits Tom Kisjes geen strobreed in de weg gelegd voor een vrije schietkans. 

Dick van der Veen

“We hadden even nodig om ons van die twee kaakslagen te herstellen. Daarna hebben we de mannen uit Steenwijk duidelijk gemaakt dat er meer voor nodig is om dit WHC knock out te slaan. Met een beetje fortuin draait tegen de rust een kopbal van Jelle Post via het houtwerk binnen en nog geen minuut later brengt Martijn Eenkhoorn ons langszij.”

Rahantoknam heeft in de tussentijd ook nog eens het uitvallen van Tim Hooft en Menno van de Worp moeten verwerken. Alsof de lijst met die van Jasper Remmer, Maurice de Ruiter, Nathan Duim, Sylvan Vierhuizen, Thijs Dekker enzovoort al niet lang genoeg is. De Ruiter liep in Aalten tegen een schorsing van vijf wedstrijden op, die later tot drie duels werd gereduceerd. Zijn scoringsvermogen heeft WHC juist zo hard nodig. Binnenkort zijn Duim en Vierhuizen wel weer van de partij.

De coach put moed uit de invalbeurt van Dennis Akar. “Met hem erbij konden we de bal wat gemakkelijker in de ploeg houden. Na rust heeft d’Olde Veste meer van het spel en kwamen we er nog maar spaarzaam uit. Het is knap hoe we dan de remise over de streep trekken. Na de winst bij KHC hebben we met veel karakter op resultaat gejaagd. We moeten wat beter worden in het omschakelen naar voren en van daaruit meer kansen afdwingen. Twee remises dit seizoen tegen d’Olde Veste is hoopgevend. Een tegenstander die gemakkelijk scoort, maar ook veel goals tegen krijgt. Nog vijf meer dan WHC. Dat zou op z’n sterkst meer druk op de achterhoede kunnen zetten, maar dan moeten eerst alle ‘patiënten’ weer afscheid van de dokter hebben genomen.” Het zit WHC gewoon ook niet mee als je voor rust in dit duel de ballen tegen paal en lat in de overweging meeneemt. 

Niemand hoeft de coach uit te leggen dat het een hele hijs wordt om naar de twaalfde plaats op te klimmen die de ploeg ontslaat van het spelen van degradatiewedstrijden. DZC’68 bevindt zich nu op die plek. WHC moet in de komende weken de kloof van drie punten met dit team overbruggen. Verder moet met CSV Apeldoorn en Berkum worden afgerekend. Iedere wedstrijd die nu volgt is een finale. Te beginnen zaterdag uit bij Heino. Dat verzamelde tot nu toe elf punten meer en was in Wezep duidelijk de bovenliggende formatie. Maar sindsdien heeft WHC zich ontwikkeld tot een echte vechtmachine waar moeilijk van te winnen is. Dat moest ook Flevo Boys ervaren dat met wat geluk de drie punten in de tas kon stoppen in een teleurstellende eindfase voor de Wezepers. 

Het belooft een enerverende eindfase te worden waarin de beelden wekelijks kunnen wisselen.