Terechte nederlaag voor ‘t Harde

De uitslag (2-3) is uiteindelijk minder prikkelend voor ’t Harde dan het verschil in kwaliteit. ’s Heerenbroek maakt deze middag waar waarom het aanspraak maakt op terugkeer in de klasse waaruit het vorig seizoen samen met de Hardenezen duikelde. 

Dick van der Veen

Op alle fronten maken de bezoekers een beter indruk. Ze vinden elkaar sneller, gooien veel meer energie in het duel en met balvaardige beweeglijke spitsen zet het ’t Harde in de eerste drie kwartier voor schut. De wedstrijd begint in verband met snel invallende duisternis om twee uur; het heeft er veel van weg dat de verdediging van de thuisclub pas om half drie aan het duel begint. Een speler komt zelfs te laat in de kleedkamer, de rest staat een kwartier in de slaapstand. Ja, en dan is het voor de toeschouwers dubbel zo guur als de weersomstandigheden toch al voorschotelen.

’s Heerenbroek snijdt door de defensie als een mes door de boter. De wedstrijd kent een turbulente beginfase. Binnen vijf minuten zet Wim Kwakkel de  bezoekers op voorsprong, komt ’t Harde vanaf elf meter door Rick Zanting langszij, stopt Nick Grootkarzijn een penalty aan de overzijde en zet Rob Henniphof ’s Heerenbroek andermaal op voorsprong.

Met weinig kunst en veel vliegwerk blijft de achterstand in de eerste drie kwartier tot 1-3 beperkt als Jonno Pruim slechts één van de mogelijkheden voor de koploper benut. De thuisclub krijgt nog een opgelegde mogelijkheid, maar Schoonhoven stuit op doelman Jelle Visscher.

Trainer René van ’t Goor heeft genoeg gezien. Hij wisselt Dennis van Hulsteijn, Jelle Jongetjes en Jordi Schoonhoven voor Stefan Marsman, Christiaan Palm en Henk Elskamp. Een maatregel die effect sorteert en zorgt voor meer evenwicht. Gaandeweg zet ’t Harde de bezoekers onder druk. Door slordige passing, gebrek aan overzicht en aan diepgang duurt het lang voordat het resultaat oplevert. Het is aanvoerder Luuk Struik die een kwartier voor tijd de spanning terugbrengt.

Toch blijft ’s Heerenbroek vrij gemakkelijk overeind en kan alleen een zondagsschot nog voor een onverdiende remise zorgen. Dat blijft uit. Integendeel. Illustratief is een vrije trap op een mooie plek die de bal meters van het doel in het vangnet jaagt. Mislukt als voorzet en mislukt als inzet.

Hartverwarmend is de invalbeurt van Jelle van ’t Hul. In de dagen voorafgaand aan de wedstrijd ziek, zwak en misselijk maar in de twintig minuten die hij mag opdraven neemt hij als youngster de boel op sleeptouw en brengt datgene wat het elftal als zodanig deze middag verzuimt op de mat te leggen. Te weinig beleving, teveel balverlies. 

Door deze nederlaag valt ’t Harde weg uit de top. De ploeg speelt te wisselvallig om een rol van betekenis te spelen, daar waar ’s Heerenbroek de wil om te winnen nadrukkelijker op de schoenen heeft liggen. Met een goede wedstrijdinstelling heb je het resultaat al voor de helft binnen. ’t Harde kan (veel) beter en zal vooral op dat vlak stappen moeten maken om zich terug in de race om de titel te werpen.