Els met een velletje uit de brief van haar vader en de luchtpost die in een oude jas werd gevonden.
Els met een velletje uit de brief van haar vader en de luchtpost die in een oude jas werd gevonden. ( Foto: Dick van der Veen)

Els verrast door brief van vader uit 1945

  Nieuwsflits

Via man Dirk eigenaresse
van dagboek getraceerd

Dick van der Veen

Els Siebering - Post (72) krijgt 74 jaar nadat ie geschreven is en twee jaar voordat ze zelf werd geboren een brief van haar vader onder ogen. Op weg naar toen Nederlands-Indië. En alsof het zo zijn moet vindt ze zelf recent in een kledingdepot in Zwolle twee luchtpostbrieven, gepost in Malang (1978).

ELBURG – Els Siebering - Post: “Ik gun de geadresseerde dezelfde aangename verrassing als die mij is bereid.” Daarmee geeft ze de fascinatie aan voor een intensieve speurtocht naar ingenieur S.P. Aribodin-Suwardi, de vrouw voor wie de brieven bestemd zijn. “Ik heb inmiddels een aantal reacties gehad. Onder meer van iemand die in de jaren zeventiger ook op het aangegeven adres woonde. Van hem weet ik dat het om huizen en een straat in de Bijlmer, maar niet meer bestaan. Er staat nu laagbouw op de plek van de toenmalige huurflats. Hij geeft me weinig kans.”

Stilzwijgen

De Elburgse nam contact op met de Vrije Universiteit Amsterdam waar de geadresseerde als wetenschappelijk medewerker aan was verbonden, maar daar hult men zich opzichtig in stilzwijgen. Els acht de kans groot dat de dame in kwestie niet meer leeft. “Dan is er wellicht familie die we hier een plezier mee doen. Ik geef het niet op.”

Verrassing

Terug naar haar eigen aha-erlebnis. Els: ”Mijn vader werd in Nederlands-Indië geboren, kwam op zijn zestiende naar Nederland, trouwde en ging wonen in Heerenveen. De liefde voor de Gordel van Smaragd bleef echter aan hem kleven. In 1945 kreeg hij een post als leraar in zijn geboorteland aangeboden. Hij liet moeder en twee kinderen achter. Die voegden zich later bij hem. Ik ben daar in 1947 geboren. Een jaar later zijn we in het kader van de Onafhankelijkheidsstrijd teruggekeerd naar Nederland. Als baby kun je je uiteraard niets van dat jaar herinneren. Groot was de verrassing toen ik onlangs een brief van mijn vader van liefst 26 kantjes, gepost op 21 oktober 1945, onder ogen kreeg. Hij schreef die in de trein in Australië. De reis er naartoe nam gezien de omstandigheden veel tijd in beslag. Hij werd gelieerd aan het leger om de post als leraar veilig te kunnen stellen.”

Herinneringen

In 1948 is jullie gezin als gevolg van de Onafhankelijkheidsoorlog teruggekeerd naar Nederland. Die brief komt natuurlijk als geroepen want een kind van een jaar heeft geen herinneringen.

Els: “Dat zeker. Hij haalt zijn herinneringen op aan zijn jeugd op. De brief is geschreven in de trein in Australië. De reis was lang en omslachtig. Mijn vader werd gelieerd aan het leger om zo het land binnen te komen. Hij was maanden onderweg. Er staan allerlei gegevens in die ik altijd zo graag had willen weten. Ze werd gevonden ergens op een zolder. Is dus nooit bij mijn moeder aangekomen. Via een achternicht heb ik deze nu in mijn bezit.“

Twee brieven

Dan de luchtpost die u zelf in de zak van een jas vond bij het kledingdepot in Zwolle waar u voor werkt.

Els Siebering: “Het zijn twee brieven uit Malang in Indonesië, van verschillende afzenders, gedateerd juli en augustus 1978. Bestemd voor ir. S.P. Aribodin-Suwardi, die als wetenschappelijk medewerker was verbonden aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Daar kan men me niet verder helpen met de Wet op de Privacy in de hand. Inmiddels heb ik al speurend een reactie gehad van iemand die in de jaren zeventig op het aangegeven adres in Amsterdam woonde. Een flat in de Bijlmermeer, die nu vervangen zijn door koophuizen. Ook de straat is van de kaart verdwenen. Hij geeft me weinig kans, maar dan kent ie me nog niet.”

Dagboekje

Echtgenoot Dirk (81) luistert op de achtergrond aandachtig mee. Met een studie geschiedenis achter de rug niet zo vreemd. Zelf speelde hij een belangrijk rol bij een andere vondst in oude kleren.

Els vertelt: “Een collega trof er een dagboekje in aan van een reis naar Israël. Ze gaf het aan mij, omdat ik er als speurneus wellicht iets mee kon doen. Toen ik er mee thuis kwam en Dirk de aantekeningen las, ging hem een lichtje op. Hij vond dat het stilistisch verdacht veel weg had van een boek over het land dat bij ons in de kast staat. We hebben de uitgever gebeld, die nam contact op met de auteur en een week of later stond ze bij ons op de stoep.

Het was haar dagboekje...”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden