De Elburger Johan Polinder: ''Stotteren is geen spraakstoornis, maar een angststoornis.''
De Elburger Johan Polinder: ''Stotteren is geen spraakstoornis, maar een angststoornis.'' ( (Foto: Alex de Jong))

Polinder: 'Stotteren maakt meer kapot dan je lief is'

  Nieuwsflits

Op de LTS bleek Johan twee linkerhanden
te hebben

Alex de Jong @ Attest Communicatie

Op zijn zevende begon Johan Polinder ‘ineens’ te stotteren. Maar waar zijn omgeving dacht dat het misschien wel weer net zo gemakkelijk verdween, bleef het 37 jaar. Met alle gevolgen van dien. Nu helpt hij met zijn praktijk ‘Spreekrust’ lotgenoten om weer vloeiend te spreken.

ELBURG - Johan ondervond erg veel hinder van zijn ‘spraakgebrek’. Hij werd opstandig op school, en werd er zelfs vanaf gestuurd. ''Iedereen was ervan overtuigd dat ik niet kon leren.'' Hij werd voor ‘dom’ versleten en naar de LTS gestuurd. Stotteren maakte daarmee veel meer kapot dan een vloeiende conversatie alleen. Het kostte Johan veel jaren om een mooie toekomst op te bouwen en het stotteren achter zich te laten. Vanaf nu wil hij iedere stotteraar helpen om effectief van het stotteren af te komen. Dat doet hij met zijn praktijk 'Spreekrust'.

Natuurlijk kreeg Johan, toen het ‘probleem’ niet vanzelf verdween, hulp. Logopedie; blijkbaar dé remedie tegen stotteren. Inmiddels weet Johan wel beter. ''Logopedie wordt nog steeds als dé oplossing tegen stotteren gezien, maar logopedie maakt het stotteren vaak alleen maar erger ‘Stotteren is geen spraakstoornis. Stotteren is een angststoornis. Hoe kan het anders dat kinderen, die eerder wel goed konden praten, soms van de ene op de andere dag zijn gaan stotteren?’'' Stotteren komt door angst. Door een trauma dat in het verleden heeft plaatsgevonden, of door het na-apen van een familielid dat zelf stottert.''

Het trauma kan volgens hem iets vrijwel ‘onschuldigs’ zijn. Denk aan een ouder die rond sinterklaastijd tegen een kind zegt dat hij lief moet zijn, omdat hij anders mee moet naar Spanje… Volgens Johan kan een dergelijke opmerking al voldoende zijn om een kind het zelfvertrouwen te doen verliezen. Johan vertelt dit niet om ouders met een schuldcomplex op te zadelen, wel om hen bewust te maken van het feit dat er bij een stotterend kind meer speelt dan men zo op het eerste gezicht zou denken.
Pas na lang nadenken vielen de puzzelstukjes in elkaar. ''In de tijd dat ik begon te stotteren, was mijn vader - door omstandigheden - veel thuis. Het ging niet goed met hem. Dus moesten we als kinderen altijd stil zijn. Ik denk dat ik ergens door die omstandigheden me niet op mijn gemak heb gevoeld. Dat heeft geleid tot een bepaalde angst die mij uiteindelijk heeft doen stotteren.''
Tijdens zijn lagere schooltijd werd hij nauwelijks gepest vanwege zijn stotteren. ''De schaamte zat vooral in mezelf. De frustratie van het niet normaal kunnen praten, bouwt zich op.'' Voorlezen op school was een drama, waarbij hij uitvluchten zocht om er onderuit te kunnen komen. ''Want ja, als ik ging praten, dan begon ik te stotteren.''

Zijn schoolresultaten vielen zwaar tegen en dat betekende natuurlijk maar één ding: Johan was te dom om het tempo bij te houden, te dom om te snappen wat andere kinderen wel snapten. Een extra duw voor het toch al geknakte zelfvertrouwen. ''Dan maak je met moeite de lagere school af, weet men niet wat ze met je aan moeten en word je maar naar de LTS gestuurd, want ja, als ik dan toch niet goed kan leren, dan moet ik maar met mijn handen werken...'' Om tot overmaat van ramp op de LTS te merken dat hij twee ‘linkerhanden’ had.
Vanaf het moment dat Johan in 2018 in contact kwam met Jan Heuvel, en deze hem van zijn stotteren wist af te helpen, weet Johan het zeker: hij wil lotgenoten helpen. Mensen die, net als hij, door het stotteren dromen zagen vervagen en het leven een geheel andere wending zagen nemen dan gepland. ''Je moet opnieuw leren praten, zoals een klein kind heeft leren praten'', vertelt hij. ''Spreken bestaat niet uit letters en woorden, maar uit klanken. Een kind bootst klanken na en maakt pas later woorden. Een kind luistert heel erg naar zichzelf terwijl het klanken imiteert. Dat moest ik ook doen bij de trainingen. Daardoor leer je bewust te spreken, te luisteren naar jezelf, waardoor het stotteren als vanzelf minder wordt en uiteindelijk nagenoeg helemaal verdwijnt.''

Volgens Johan zijn er in Nederland circa 150.000 tot 200.000 mensen die stotteren. ''De ene helft heeft zich er bij neergelegd en ondervindt er daardoor minder problemen door, maar die andere helft heeft er dagelijks veel last van en wordt zo belemmerd in alles. Deze mensen wil ik dolgraag helpen!''

Meer weten? Kijk op:

www.spreekrust.nl

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden