Het valt het echtpaar Van de Beek moeilijk om afscheid te nemen.
Het valt het echtpaar Van de Beek moeilijk om afscheid te nemen. ((Foto: Dick van der Veen))

'Ik heb ’t d’r hartstikke muuilijk mee'

  Nieuwsflits

Corona geeft aan Herman en Jantien laatste zetje

Dick van der Veen

Na 129 jaar sluit slijterij Van de Beek de deuren. Dat is een schok voor Doornspijk, want de slijterij en daarvoor het café zijn een begrip voor vele generaties. Herman (86) en Jantien (78) staan al decennia lang klaar voor de gemeenschap, maar hun gezondheid laat dat niet langer toe.

DOORNSPIJK – Slijterij is ook van toepassing op het menselijk lichaam. Toen ze beiden onlangs ziek werden en waarschijnlijk corona onder de leden hadden, viel het besluit om er een punt achter te zetten. Tot groot verdriet vooral van Herman, die tijdens een gesprek vochtige ogen krijgt. Het is het beëindigen van een levenswerk. Dochter Paulien heeft het er al even moeilijk mee als haar ouders. “Ik had het graag voort willen zetten. Helaas is er geen boterham meer mee te verdienen. De tijd dat een hele dorpsgemeenschap op elkaar trok is voorbij. Alleen nu het virus rondwaart komt het ‘Koop bij de plaatselijke winkelier’ even uit het stof. In de tientallen jaren daarvoor namen ook dorpen als Doornspijk er meer en meer afstand van. Supermarkten, regelgeving, hogere accijns sloopten in gezamenlijkheid dorpswinkels.

Café Slijterij Van de Beek werd in 1891 geopend door Tijmen van de Beek, Toen hij op jonge leeftijd kwam te overlijden zette zijn vrouw Antonia van de Beek-Buitenhuis het bedrijf voort. Zoon Aart gooide er vervolgens zijn passie tegenaan. “De drank werd vanuit het café verkocht. Herman nam het als derde generatie in 1971 over. In 1980 volgde een ingrijpende verbouwing en werd een aparte slijterij gerealiseerd. Voor het overheerlijke softijs kwamen ze van Nunspeet tot aan Oldebroek”.

Jantien put uit de verhalen waarmee ze een lijvig boek zou kunnen vullen. “Mijn schoonvader bezorgde bier, wijn en het glaswerk erbij aan huis. Om acht uur ’s morgens stond het café vol. We verkochten pruimtabak en dat soort zaken. Velen liepen door naar de keuken. Je was van alles wat er zich in het dorp afspeelde op de hoogte. Een man die veertien dagen met kiespijn rondliep kwam bij mij spoelen. ik bezorgde gebakken haringen bij een eenzame dorpeling. Iedereen keek naar elkaar om. Bij een liter jenever een borrel gratis. Je had toen ook wel inhalige types die er nog een sigaar bij verlangden.” Ze was zelfs levensreddend in de weer. “Een dementerende vrouw kookte nog op het petroleumstel. Onwennig met gas. Ik kwam binnen, ze zei half bedwelmd dat het vreselijk warm was en ik zag en rook dat het gas uit vier pitten stroomde. Het had geen kwartier langer moeten duren.”

Het café werd in 1999 gesloten. “Steeds minder vergaderingen en verjaardagsfeesten. Er kwam een dorpshuis, tradities verdwenen. We hebben de slijterij aangehouden voor het contact met de klanten. Ze zit aan het woonhuis vast en daar is gemakkelijk even heen te lopen”, vertelt Herman, die in heel Doornspijk 'Broer' wordt genoemd. Dat komt door een oom die hem een leuk kereltje met golvend haar vond. “Een knappe jongen hoor”, valt Jantien, die beter bekend staat als Jannie, hem bij.

In een gesprek krijg je een portie levenswijsheid mee. “Knieperigheid gaat ook deze regio niet voorbij. Het komt voor dat mensen ‘een flesse wien’ kopen en zeggen ‘dat ’t niet zo’n besten hoef te wèzen.’ Ik houd ze dan voor dat je bij het geven je hart moet laten spreken. Voor gasten zet je het beste op tafel.” Jantien vertelt over oude gewoonten. “Voordat ze naar bed gingen een cognacje met bruine suiker en de vrouwen een jonge. Zonder dat ‘natje’ geen goede dagsluiting. Een borreltje is goed voor de bloedsomloop.”

Nu het besluit is gevallen worden geen bestellingen meer opgenomen. “De komende weken zijn er aanbiedingen en op de laatste dag, zaterdag 4 juli, gelden knalprijzen. Er ligt dan een leuke attentie voor de trouwe klanten klaar. Ik hoop dat veel mensen de gelegenheid te baat namen om nog een keer bij mijn ouders de neus om de deur te steken.”

Afscheid van een prachtig familiebedrijf. Een deel van Doonspijk wordt uit de gemeenschap weggesneden. Van de vroege morgen tot de late avond werd er gewerkt. “De laatste tijd op de stok naar de winkel. Dat gaat niet langer”, zegt Jantien. “Mar ik heb ’t d’r hartstikke muuilijk mee”, verwoordt Herman of Broer datgene wat van zijn gezicht af is te lezen.

“We bedanken de mensen die ons bijna 130 jaar trouw zijn gebleven en wens dat café slijterij Van de Beek in de herinneringen voort zal blijven bestaan”, besluit Paulien. “En nou kunnen we al die klanten niet eens de hand schudden”, hebben Herman en Jantien het laatste woord.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden