Gelukzalig

In elk mense zit iets van een goldzuker. Gait niet uut ezunderd. Dat kump bie mien ok nog samen met een stukkien eerzucht. Vraog Merie d’r astoeblieve niet nao, want dan stao ik d’r de kommende wèke gekleurd op.

Onder ’t motto ,’t Geld lig op straote of zo a-j wilt veur ’t oprapen’ kiek ik altied goed veur mien want ie weten ’t mar nooit. En zo is d’r in mien een soort van wedstried ontstaon dat ik elk jaor minstens ene keer een muntien opduke.

Kottens een keer ten koste van een lanteernpaol of bète ezeg: ten faveure van een bult op de kop. Ik zagge iets glinsteren, scheut nao veurten en toen gunk bie de lanteerne ’t licht an en bie mien uut. Ie mutten dus wel iets vàdder veur oe kieken heb ik wel eleerd.

Vergangen jaor was ’t mien niet eluk umme ok mar iets van weerde op te rapen. Ik denke dat ’t veule zeg aover de wandelpassie die deur corona is ontstaon. D’r blif niet veule meer onopemâârk. Met andere woorde: Gait hef veule concurrentie. Merie schuddekop bie mien ‘gedoe’. Mar die kan makkelijk praoten: waor ik an ’t hoofd stao van ’t mysterie van inkomsten hef zee de leiding van de uutgavenpost.

’t Nieje jaor had zich nog mar kort teveurten anemeld of Gaitman dacht zien eerste verdienste van ’t asfalt te rapen. Mien oge viel op een tien eurocent. Gauw in de jaszak en Merie d’rf effiies mooi mee plaogen. ’t Geld brannen mien in de zak umme ’t zo mar is te zeggen. Wat gif dat een wandeling toch een stuk meerwaarde. De benenwagen raken in de viefde versnelling.

Daor had de vrouwe vast niet van thuus. Ik heb egees niet meer nao de grond ekeken: de buit was al binnen. Ene keer thuus op de Klippen tikken ik eur op de scholder, deuk in de jaszak en zei ‘hier’ met de blik op ’t geld: daor heb ie niet van terugge.

Merie pakken de munt, scheut in de lach en drééjen met vier woorde mien gelukzaligheid de nek umme: dit is een speulgoedmuntien! Ja, toen ik goed keke worden mien dat ok duidelijk.

Mar Merie halen mien met andere meer wieze woorde uut de neerslachtigheid. “Gait jonge, ie bint anderhalf uur lang met een dikke lach deur ’t lèven egaon. Denk ie ok niet dat dit veul meer weerde hef dan die tien eurocent?”  Daor kon ik ’t mee doen. Mar de toevoeging dat ik mien geldingsdrang bèter op ’t onkruud  in ‘t hofpad  uut kon vieren deej dat wat minder. Luu, maak d’r een mooie wèke van. 

Groetenisse van  Gait.