Rolstoelbasketbal is het favoriete onderdeel van Alina Zoet op de Invictus Games. "Het is een hard spel, technisch, en je speelt met mensen met allerlei soorten handicaps."
Rolstoelbasketbal is het favoriete onderdeel van Alina Zoet op de Invictus Games. "Het is een hard spel, technisch, en je speelt met mensen met allerlei soorten handicaps." (Foto: )

Sporten als herstelmiddel

door Rik Kapitein

Elburgse samen met andere fysiek en mentaal gewonde militairen naar Australië

Nog een paar uur, en dan reist Alina Zoet af naar Australië. Niet voor een vakantie, maar voor de Invictus Games; een groot internationaal sportevenement voor militairen die mentaal of fysiek gewond zijn geraakt in het leger. "Het begint nu wel te kriebelen."

Elburg - Alina Zoet was eigenlijk wel verbaasd, dat ze geselecteerd was om mee te doen aan de Invictus Games. "Ik trainde nog niet zo lang met andere militairen, dus bij de selectie dacht ik 'we zien wel'. Maar nu mag ik op drie onderdelen meedoen aan de Games."

Zoet heeft een Post-traumatische Stress Stoornis, die ze opliep in Kosovo. "Daar ben ik in 1999 met de eerste lichting naar uitgezonden. Het was een heel onduidelijke missie", weet ze nog. "We hadden te weinig manschappen, het materiaal was niet best en we waren ook niet goed voorbereid." Hoewel Zoet officieel als medewerker van het communicatiecentrum meeging, moest ze ook patrouilles lopen, vluchtelingen helpen en andere extra taken uitvoeren. "Ik heb daar veel meer gezien en gedaan dan waar ik voor opgeleid was. Een van de verschrikkelijkste momenten was dat mijn buddy moest helpen bij een konvooi, dat stil kwam te staan in de stad. Dat liep finaal uit de hand, en ik kon niets doen. Op zo'n moment gaan er zoveel emoties door je heen, maar nazorg kregen we niet. Een kop soep, dat was het." Ook de patrouilles in de bergen, waar sluipschutters verstopt zaten, tastten haar emoties aan.

Eenmaal thuis merkte ze dat de uitzending veel met haar had gedaan. "Als je daar bent, dan voel je wel dat je veel aan het wegduwen bent, maar bij terugkomst bleek het allemaal wel erg heftig te zijn." De PTSS heeft nog altijd veel invloed op haar dagelijkse leven. "Bij de minste trigger kan ik in paniek schieten. Als ik niet de controle heb, een onverwacht geluid hoor, of het is druk om mij heen, dan kan het in een seconde gebeuren." Een slechte nachtrust kan dat gevoel nog verder versterken. "Dan krijg ik een 'hiephiep-hoera-momentje in mijn hoofd." Het enige wat Zoet op zo'n moment wil, is naar een veilige plek. "Het maakt niet uit waar ik ben, dan maak ik rechtsomkeert en stap ik op de fiets of in de auto. Maar dat wordt natuurlijk lang niet altijd begrepen door mensen om je heen."

Dankzij een reïntegratietraject van Defensie, werkt Zoet tegenwoordig als fitnessinstructeur. "Ik help mensen hun conditie te verbeteren en schema's te maken. En inmiddels is de omgeving waarin ik dat doe ook veilig. Ik kan omgaan met de prikkels die ik daar heb, zoals harde muziek en onverwachte situaties."

Zoet doet aan crossfit in Kampen. Een van de medewerkers daar, die haar verhaal kende, wees haar op een bepaald moment door naar Doorn. "Daar sporten fysiek en mentaal gewonde militairen samen. De eerste keer dat ik daar kwam was echt bijzonder. Er was iemand met me mee, die zag me direct opfleuren." Het is een gevoel van kameraadschap, dat ze lastig onder woorden kan brengen. "Ik kan daar mezelf zijn. Dat lukt me in het dagelijks leven niet. Ik hoef niets uit te leggen als ik even wegren, omdat het me teveel wordt. Als ik terugkom, krijg ik een duimpje en een schouderklop, en gaan we weer verder." Ze merkt dat het sporten met haar 'kameraden' haar helpt in het verwerkingsproces. "Ik vind autorijden bijvoorbeeld heel lastig, zeker op onbekend terrein of in de file, dat kan paniek bij mij veroorzaken. Maar ik wilde zó graag naar Doorn, dat ik heb geleerd dat hele traject op en neer te rijden."

En nu mag ze dus naar Australië. Een lange reis, wat voor haar ook spannend is. "Maar we gaan met 24 sporters, en veel begeleiding. Daar heb ik dus alle vertrouwen in." Zoet doet tijdens de Invictus Games mee aan bankdrukken, indoorroeien en rolstoelbasketbal. "Dat laatste vind ik het leukste. Het is een teamonderdeel, met heel diverse handicaps. Het spel is hard, en je moet snel schakelen, daar houd ik van." Ze mocht de initiatiefnemer van de Invictus Games, de Britse prins Harry, al ontmoeten. En de andere sporters, die al vaker gegaan zijn, vertellen haar dat het alleen maar beter wordt. "De Invictus Games zijn er ook om verder te komen in je proces. Om lotgenoten te ontmoeten en te verbroederen. Mijn familie en vrienden die meegaan, zullen daar ook andere families met soortgelijke situaties ontmoeten. Dat helpt allemaal in het proces, om weer verder te komen in mijn leven." Want dat is het belangrijkste aan de Invictus Games: met lotgenoten stappen zetten en mogen zijn wie je bent. "Ik ben erg blij dat ik deze kans krijg van Defensie. En wie weet, hoe ik straks terugkom."

Meer berichten