Vertrekkend wethouder Liesbeth Vos-Van de Weg uit Oldebroek: ‘Als iedereen naar de ander omziet, hoeft niemand eenzaam te zijn’

Mijn verstand zegt dat het goed is, mijn gevoel nog niet.” Aan het woord is Liesbeth Vos - Van de Weg die na twaalf jaar stopt als wethouder bij de gemeente Oldebroek. Op 29 mei neemt ze officieel afscheid waarna ze in het daaropvolgende weekend daadwerkelijk de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. “Ik was nog heel graag doorgegaan, maar ik vind dat je als wethouder vier jaar moet volmaken. En dat zie ik mezelf niet meer doen.” Ze kijkt terug op een fantastische periode. “Ik ben verweven met mijn vak en moet daar straks echt van loskomen.”

Hanneke Bloemendaal

Twaalf jaar lang was Liesbeth Vos - Van de Weg (ChristenUnie) portefeuillehouder Sociaal Domein. In de eerste vier jaar van haar ambtstermijn combineerde ze dat met Sport en Cultuur, daarna met Economie. “De combinatie sociaal domein en economie was wat mij betreft een perfecte combinatie. Het een kan niet zonder het ander. Als je geen economie hebt, is dat direct van invloed op de welvaart.” Onlangs vond de tweede editie van de Beursvloer Oldebroek plaats (maatschappelijke organisaties en ondernemers kunnen elkaar met gesloten beurs versterken): een initiatief van de vertrekkende wethouder. “Wat mij betreft is de Beursvloer de kroon op mijn werk. Natuurlijk heb ik het niet alleen georganiseerd. Veel credits gaan naar Bram Horst, beleidsmedewerker economie. Vooral de inhoud vond ik dit jaar heel mooi, er was veel diepgang. Ik geniet ervan als mensen met elkaar in contact komen en elkaar op een andere manier vinden.”

Verbinding

Ze kijkt met een lach en een traan terug op haar laatste Wmo-ontbijt van vorige week. “Twaalf jaar lang hebben we drie keer per jaar met de diverse zorgaanbieders uit de gemeente aan tafel gezeten. Telkens bij een andere aanbieder. Het was meer dan alleen een ontbijt. Door bij elkaar over de vloer te komen, leer je elkaars kracht kennen. Soms werd bijvoorbeeld ontdekt dat een cliënt elders beter op zijn plek zit. Die gezamenlijke start van de dag zorgde voor een unieke en waardevolle interactie.”

Regelmatig bracht ze ook de zes verschillende thuiszorgorganisaties samen. “Ik geloof sterk in de verbinding tussen wonen, welzijn en zorg. Waar dit vroeger gescheiden werelden waren, werken we nu vanuit een integrale visie om mensen de juiste plek te bieden. Ik zie echt dat we daar stappen in hebben gezet.” Als voorbeeld geeft ze De Plataan in Wezep. “Met het faciliteren ervan zijn we behoorlijk druk geweest. Het is mooi dat je als gemeente soms net dat duwtje kan geven waardoor ze verder kunnen.” Om er aan toe te voegen: “Ook mantelzorgers hebben een speciaal plekje in mijn hart. We hebben ze meer in beeld gebracht, zodat we ze meer kunnen ondersteunen.”

Bel gewoon eens aan en vraag: ‘hoe gaat het met je?

Omzien naar elkaar

Op de vraag of er in de afgelopen jaren veel veranderd is in het Sociaal Domein is het antwoord een duidelijk ‘ja’. “In het huidige regeerakkoord ligt de nadruk veel meer op welzijn en omzien naar elkaar dan op zorg. Een beweging die ik in coronatijd al initieerde onder het motto van: kijk eens 100 meter om je heen. Als iedereen omziet naar de ander, hoeft niemand eenzaam te zijn. Bel gewoon eens aan en vraag: ‘hoe gaat het met je? Begin klein, is mijn tip.”
In het kader van omzien naar elkaar heeft ze ook lesgegeven aan leerlingen van de basisschool. “De eerste keer kocht ik 25 chocoladerepen met een tekstje erop. Ik gaf de kinderen de uitdaging mee: ze moesten net zo lang ruilen tot iedereen de reep had die hij of zij het lekkerst vond. Alleen dan mochten ze die houden. Zo leer je hen dat je samen tot de beste oplossing komt en respect hebt voor elkaar. Fatsoensnormen nemen overal af. We hebben het nodig dat je kinderen normen en waarden bijbrengt.”

Lokale politiek

Die kleinschalige betrokkenheid is wat haar altijd heeft aangetrokken in de lokale politiek: “Landelijke politiek is heel belangrijk, maar lokaal ga je het verschil maken. Dat is waarom ik het ook zo moeilijk vind om te stoppen.” Om er aan toe te voegen: “Maar er zijn ook dingen die ik niet ga missen. Zoals halve waarheden en gehakketak. Vertel hoe het echt zit, een man een man, een woord een woord. De breuk van de SGP met de coalitie vorig jaar heeft me ook echt zeer gedaan. Waarom is dit toch gebeurd, vraag ik me dan af? Hoe maak je dan wel die gemeenschap samen? Jammer dat je elkaar niet op een bepaalde manier kunt respecteren.”

Toekomst

Hoe ze haar pensioen gaat invullen laat ze nog open. “Ik houd van lezen, van tuinieren, van fietsen en mountainbiken. Ik ben voorzitter van de Raad van Toezicht voor christelijk speciaal onderwijs in Apeldoorn; hoop er op termijn nog wel één of twee raden bij te krijgen. Mijn man en ik passen elke vrijdagmiddag op onze kleinkinderen. Ze zijn in de leeftijd van 5 maanden tot 10 jaar. Dus dat is altijd een dolle boel. Het is ook heel waardevol dat wij ze van dichtbij zien opgroeien.”

Ze besluit: “Ik ben al die jaren heel erg gesteund door mijn man Jaap. Hij heeft altijd achter mij gestaan, waardeerde mijn geduld en doorzettingsvermogen. Daar ben ik dankbaar voor.”