Piet en Gea Wastenecker leven mee met Israël: ‘Echt verschrikkelijk wat er daar allemaal aan de hand is’

Ons hart huilt. Wat er zich in Israël afspeelt op dit moment is niet in woorden uit te drukken.Joodse mensen worden op een moorddadige, beestachtige wijze afgeslacht en vermoord. Verkrachtingen vinden plaats. Sommige mensen zijn onthoofd.” Piet en Gea Wastenecker uit Oldebroek zijn er kapot van. Regelmatig houden ze in hun huis verkoopdagen waar belangstellenden producten als honing, kruiden en horloges (met het wapen van Israël) aan kunnen schaffen. Eind deze maand zouden ze met een groep mensen op reis naar het ‘Beloofde Land’, maar dat is inmiddels afgelast.

Barry Wensink

De militaire operatie die terreurgroep Hamas sinds zaterdag 7 oktober tegen Israël voert om een ‘einde te maken aan de ‘Israëlische bezetting’ laat diepe sporen na bij het echtpaar Wastenecker. “We hebben nu iedere dag contact met vrienden daar. Zij vertelden dat Hamas simpelweg aanklopt bij mensen thuis en vervolgens iedereen doodschiet die ze zien. Demonisch. Ik noem het de tweede genocide. Met name de ouderen zullen zich de Holocaust nog wel herinneren. Ik heb er geen woorden voor”, zegt Piet Wastenecker.

Boosheid en verdriet vechten om voorrang bij de zeventiger die al 66 (!) keer in Israël is geweest. Sinds midden jaren negentig van de vorige eeuw organiseert hij dan ook regelmatig reizen naar zijn tweede vaderland. “Neem van mij aan dat de top van Hezbollah en van Hamas uit grote criminelen bestaat. Ze hebben hele grote huizen en laten de mensen hard werken en steken ondertussen het geld in eigen zak.”

Dat de geplande reis vanuit Oldebroek naar Israël niet door kan gaan, had Wastenecker al snel in de gaten. Geen mogelijkheid dus om anderen te laten delen in zijn passie voor het land dat een kleine 10 miljoen inwoners heeft. “Ik had al snel luchtvaartmaatschappij El Al aan de telefoon. Dat was enkele dagen na de invasie en toen vertelden ze dat ze er nog aan werkten. Ik weet inmiddels wel beter.” In totaal zouden er veertien personen op reis gaan. “Een klein gezelschap deze keer. We hadden voor een goede voorbereiding gezorgd en bijvoorbeeld een boekje geschreven met excursiepunten en met een stoomcursus Hebreeuws. Mensen konden dan zelf de weg vragen etc.” Geluk bij een (heel groot) ongeluk is dat de deelnemers hun geld terugkrijgen. “Bij natuurrampen geldt dat niet en tegenwoordig bij oorlog meestal ook niet. Gelukkig heb ik dat wél kunnen regelen. Je praat voor een echtpaar toch zo over 5.000 euro.”

Terug naar de oorlog. “De wereld wil Israël niet”, zucht Wastenecker, die zelf van Joodse bloede is. Hij legt uit dat er ‘altijd wel wat is’ en noemt een aantal Bijbelse teksten op. “Die zijn ruim tweeduizend jaar oud, maar als je het leest is het zo ongeveer een kopie van wat je nu dagelijks in het journaal ziet. Vergis je niet, Israël is het door God uitverkoren land en het zal blijven bestaan.”

We vragen wat de Oldebroeker vindt van de (militaire) reactie van Israël op de invasie. “Dat land is ook niet volmaakt, maar ze moeten zich natuurlijk wel verdedigen”, klinkt het direct.

In april van dit jaar was de Oldebroeker, met een kleine veertig anderen, ook voor een rondreis in Israël. “Als ik word opgeroepen om daar nu in een gaarkeuken te helpen, dan stap ik vanavond nog in het vliegtuig. Ik had pas ook iemand aan de telefoon die tijdens onze reis de chauffeur is. Hij vertelde onder andere dat alles en iedereen wordt neergemaaid. Lichamelijk ben ik hier, maar mijn hart is in Israël.” Aan de buitengevel van huize Wastenecker wappert, hoe kan het ook anders, inmiddels de welbekende vlag. “Ik krijg ook wel te horen dat dat niet verstandig is, maar ik ben niet bang voor een steen door de voorruit. Bovendien heb ik een goede glasverzekering.....”

Piet Wastenecker is bang dat het voorlopig niet meer rustig(er) wordt in het Midden-Oosten. “Dit is nog lang niet alles. Er gaat nog veel meer gebeuren. Reken daar maar op.”

Esther Visser, kunstenares uit Wezep, zou voor een tweeweekse vakantie met haar man en een bevriend echtpaar naar Israël vertrekken. “Het idee was om een rondreis te maken: onze vrienden hebben in Israël gewoond en samen wilden we een aantal Bijbelse plaatsen bezoeken. Mijn man heeft daar ook onderzoek naar gedaan, hij is theoloog en predikant. Vandaar ook zijn interesse. Dat geldt voor mij ook: ik ben christen en het leek me heel inspirerend en bijzonder om de plaatsen te bezoeken waar Jezus ooit geweest is. We zijn geschokt door de plotselinge oorlog in Israël en hebben met afgrijzen gekeken naar de beelden. Ik denk dat dat voor iedereen geldt, ook voor mensen die vraagtekens hebben bij de Israëlische kant van het verhaal. Dat onze reis niet door kan gaan is jammer, maar staat niet in verhouding tot wat er daar gebeurt. Israël is een kleine natie die zich staande moet houden tussen landen die hen behoorlijk vijandig gezind zijn. Daarmee zeg ik niet dat Israël alles goed doet. In een oorlog zijn het altijd de burgers die de grootste prijs betalen. Aan beide kanten.”                                                                                                                                                                                                                                                      Hanneke Bloemendaal