Kampioen door een avondje bowlen

De moeizame weg van ESC

door Rik Kapitein

“We wisten wel dat we een goede selectie hadden, die bovenin mee zou moeten kunnen draaien. Maar dat kwam er niet uit.” Dat ESC zichzelf afgelopen zaterdag tot kampioen van de Derde Klasse kroonde, leek lange tijd onwaarschijnlijk. “Dat we nu de titel pakken is ongekend.”

Elburg - ESC begon zaterdag met een voorsprong van twee punten op de ranglijst aan de laatste speelronde in de Derde Klasse. Daar had aan het begin van de competitie, na acht wedstrijden, niemand meer op gerekend. “We stonden op dat moment maar één punt boven de degradatielijn”, weet bestuurslid Harrald Kroeze nog. “Het was wel duidelijk dat er iets moest gebeuren.”

Spelers en trainer besloten een avond samen te gaan bowlen. “Daar is eerlijk gezegd wel wat gemopper over geweest destijds”, blikt Kroeze terug. “Mensen vonden het raar dat ze slecht presteerden, maar toch gingen bowlen.” Achteraf zal niemand daar meer over klagen. “We hebben die avond eens goed met elkaar gepraat”, legt trainer Remon van Schoonhoven uit. “De groep gaf aan een ander systeem te willen spelen. Dan ga ik mijn wil niet doordrukken.”

Vanaf die bewuste avond speelde ESC geen 4-3-3 meer, maar 4-4-2. “Dat past goed bij ons”, vertelt Wim de Vries. In zijn laatste seizoen voor ESC blijkt hij goud waard: hij scoorde dit jaar in totaal 24 keer, slechts een doelpunt minder dan Maarten Teuben van Hatto Heim. Ook in de kampioenswedstrijd, tegen Hattem, maakte De Vries de openingstreffer. “En dan weet je eigenlijk al dat je kampioen wordt.”

De opmars van ESC is ongekend. Van de laatste achttien wedstrijden won de club er vijftien, en het doelsaldo van de Elburgers is verreweg het beste van de hele competitie. “Het is tijd voor feest”, lacht Wim de Vries dan ook als het laatste fluitsignaal heeft geklonken. Het veld stroomt vol met fans, die samen met de spelers en de technische staf een feestje vieren als wethouder Krooneman de schaal overhandigt aan de spelers. “Eind 2017 dachten we nog dat we dit jaar geen kampioen zouden hebben in Elburg”, sprak de wethouder. “En kijk waar we nu staan.”

Harrald Kroeze zit iets achteraf, in de relatieve rust. “Het feest is voor de spelers”, zegt hij lachend, terwijl de muziek in de kantine een tandje luider gezet wordt. Hij kijkt al vooruit naar komend seizoen. “Vandaag is het feest, morgen komt de kater. We gaan naar de Tweede Klasse, maar vijf van onze ervaren spelers stoppen.” Hij weet niet of er versterkingen zullen komen. “We betalen niemand, dat maakt het wat minder aantrekkelijk.” De Vries knipoogt. “Als ze me écht nodig hebben, kunnen ze me bellen.” Daarna verdwijnt hij in de feestende kantine.