Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe: ‘Het raakte me wat ik in Roemenië zag’

Elles van der Beek (58) vertrok in 1993 vanuit Hattemerbroek voor een werkvakantie naar de Roemeense stad Târgu Mures. Na een tweede bezoek sloeg de vonk over en vertrok ze in 1994 weer naar Roemenië via de stichting Oost Europa Zending. Eerst naar de stad Brasov en vervolgens naar het oosten van het land, naar Ia?i. Elles hielp er straatmeisjes door ze een warme maaltijd te bezorgen en hun kleding te wassen. Samen met Erica Hijkoop uit Gouda helpt ze nu al tientallen jaren de arme medemens, waar mogelijk. ”Het raakte me wat ik daar in dat land zag.”

Barry Wensink

We spreken Elles van der Beek via Google Meet en ook Nelie Wolfsen van het ‘thuisfront’, oftewel de stichting Vrienden van Izvor, schuift digitaal aan. Hoewel het in Roemenië op dit moment ook (dinsdag)ochtend is, is het er wel een uur later.

Toen Elles na het eerste bezoek aan het land met de adembenemende natuur, levendige cultuur en (Steaua) Boekarest terugkeerde naar Nederland, kon ze niet denken hoe het zou lopen. “We waren met drie personen uit die groep die eigenlijk een beetje hetzelfde voelden. Eén van die drie wilde terug en in de herfstvakantie 1993 kreeg ik de vraag of ik mee wilde gaan, maar dan voor langere tijd. We hebben toen een project gezocht dat ons voor een jaar wilde opnemen. Het is wat langer geworden, namelijk al 32 jaar”, klinkt het lachend.

We vragen om wat te vertellen over het Roemenië van die tijd. “Het was een paar jaar na de revolutie in 1989. Het communisme was nog zichtbaar aanwezig en dus een enorm verschil met hoe de omstandigheden in Nederland waren. Het was interessant dat je dan als buitenlander daar rondliep, want in de communistische tijd mochten ze geen contact hebben met buitenlanders. Dus toen wij daar kwamen, had iedereen eindelijk de vrijheid om met iemand uit een ander land te praten.”

Verder zegt ze: “We kwamen ook in contact met straatkinderen en dat bracht één van de zwakke plekken van het land aan het licht. Toen Erica en ik dat een jaar hadden gezien, besloten we om te blijven. Na tien maanden waren we verhuisd naar een andere plek, waar we na dat jaar nog maar pas woonden.” De keus werd gemaakt om een aantal straatmeisjes in huis te nemen. Thuis bestond toen uit een kleine flat midden in de stad en daar woonden ze tot 1999. Toen volgde een verhuizing naar een grotere woning in het dorp Pietrarie, even buiten de stad. Dit is de huidige zorgboerderij. De flat werd in 2001 aangepast voor een kinderopvangproject dat daar tot 2016 gefunctioneerd heeft.

Om in het levensonderhoud te voorzien, werden in zowel Gouda als in Wezep/Hattemerbroek thuisfront-comités opgericht. In eerste instantie was dat ‘Thuisfront Elles van der Beek’, maar dat werd in 2004 Stichting Vrienden van Izvor. Binnen de eigen Roemeense stichting Funda?ia Izvor verlenen Elles van der Beek en Erica Hijkoop dus humanitaire hulp in Roemenië in de vorm van kleinschalige projecten.

De omgebouwde container van de hamburgergigant.

Nelie Wolfsen uit Oldebroek is nauw bij de stichting betrokken. “Wij proberen zo goed mogelijk van afstand te helpen en houden acties om geld in te zamelen voor het goede doel. Ze doen er echt goed werk.”

We vragen aan Elles van der Beek hoe ze het vindt dat er pakweg 2.000 kilometer vanaf Roemenië aan ze gedacht wordt en (financiële) hulp wordt geboden. “In de eerste plaats is het fijn dat je je gesteund voelt en het is ook belangrijk. Anders waren veel zaken niet tot stand gekomen. Jaarlijks worden er werkvakanties georganiseerd en dan komt een groep mensen naar Roemenië om te helpen met klussen. Ook voor onszelf is het fijn, want we zijn vrijwilliger. We hebben geen salaris, maar we wonen hier wel en eten ook gewoon mee hoor.”

Het geloof neemt een belangrijke plaats in bij Elles en ze spreekt dan ook over ‘Gods wil’. Ze voelt zich ook door Hem gesteund. “Ik zie dingen gebeuren en kan talloze voorbeelden noemen. Bijvoorbeeld een aantal jaren terug. We wilden graag Gods woord uitdragen bij de kinderboerderij waar tijdens weekenden 500 tot 1000 bezoekers komen. De ruimte ontbrak echter. We hebben ervoor gebeden en op een dag werd ik gebeld door de McDonald’s uit de stad. Ze hadden een grote container omgebouwd tot een partyboot waar verjaardagsfeestjes werden gehouden, maar wilden daar vanaf. We kregen het gratis aangeboden en dat was perfect. Ik kon op die plek kinderclubs gaan doen. Ondertussen hebben we er ook een vrouwengroep, een tienerclub, wekelijks een bidstond en een bijbelstudiegroep. Dat is voor mij wel een wonder. De Funda?ia Izvor heeft overigens ook een hospice met twintig bedden opgezet. Verder een tafeltje-dekje project waar dagelijks dertig maaltijden gemaakt en rondgebracht worden en een bejaardenhuis met  ruim 65 bewoners, evenals een gezinsvervangend tehuis voor misbruikte minderjarige meisjes en een begeleid-wonen-project voor de ex-straatmeisjes.”

We vragen ons af of ze Nederland mist en of ze vaak terugkeert naar haar roots. “Op een bepaalde manier mis je de mensen, maar het land op zich niet. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik hier in Roemenië helemaal het gevoel heb dat dit mijn land is of zo. Weet je, je bent waar je bent omdat je daar moet zijn en dan is het goed. Meestal kom ik een week per jaar naar Nederland; vaak in de herfst of winter. Dat was overigens langer toen mijn ouders nog leefden.”

Ook de Veluwe verlaten óf er juist gaan wonen en wil je je verhaal doen? Mail naar redactie@neomediabv.nl