Op de bank: ‘Passie voor het vak maakt W. van ‘t Ende Transport uniek’

W. van ‘t Ende Transport uit Hattemerbroek viert dit jaar het vijftigjarig bestaan. Het is een mooie aanleiding voor Eipie Nagelhout, financieel adviseur van de Rabobank in Nunspeet, om eigenaar André van ‘t Ende (54) uit te nodigen voor een interview. Ze nemen allebei plaats op de bank bij Ten Cate Wonen in ‘t Harde. Wat volgt is een interview met de eigenaar van het transportbedrijf waarin onder andere een stukje geschiedenis aan de orde komt, evenals het vinden van goede mensen en de komst van ‘oomzegger’ Wim in het bedrijf. Het nieuwe pand komt ook voorbij, net als de toekomst van het bedrijf én van de eigenaar die onder andere zegt “ik ben een emotie-ondernemer” en “in dit vak is heel veel uren per week werken noodzakelijk, mede door de 24 uurs economie.”

Barry Wensink

Jullie bestaan vijftig jaar en ik vraag mij af wie is André en wat doen jullie?

“Pa Wim is in 1975 begonnen met één auto. Begin jaren negentig kwam ik in loondienst en in 1998 werd ik mede-vennoot. In 2004 ben ik alleen verder gegaan in verband met gezondheidsredenen van mijn vader. Hij is helaas in 2012 overleden. In 2010 hebben we firma Fijn Transport uit Oldebroek kunnen overnemen. Dat was pluimvee- en eendentransport. Vanuit hier is de specialisatie ontstaan voor deze tak van transport. Daarvoor deden we veel distributie, nadat pa was begonnen in 1975 met steentransport. Dat was ‘s zomers veel werken en ‘s winters thuis zitten vanwege de vorst. Veel pieken en dalen dus en daarom moest er wat anders bij, zoals distributie. Sinds eind jaren zeventig deden we postduiventransport voor tientallen verenigingen op de Veluwe. Dat hebben we 35 jaar gedaan, gedurende 26 weekeinden per jaar, op vrijdagavond achter ons gewone werk aan. Het was een welkome aanvulling op onze werkzaamheden. Door veranderende werkzaamheden was dat uiteindelijk niet meer te combineren. Nu doen we met twintig a 25 auto’s onder andere pluimveetransport, gecombineerd auto-onderdelen transport (Rail, Road en Sea), containertransport, koeltransport en distributie.”

Hoe ben jij de transportwereld ingerold?

“Als jongen van tien jaar was ik altijd al met pa mee. We waren met ons vijven thuis, twee broers en twee zussen, en uiteindelijk ben ik er mee doorgegaan, Wel heb ik altijd hulp van familie gehad en nu nog. Bij calamiteiten staat de familie altijd klaar.”

Hoeveel medewerkers hebben jullie in dienst?

“In vaste dienst 24 en we hebben vier oproepkrachten. Dat zijn Vutters die in het verleden bij ons werkten. Ze rijden nog een paar dagen per week mee en dat geeft ons veel flexibiliteit naar onze opdrachtgevers toe. Ongeveer 80% van onze vaste medewerkers woont in de gemeente Oldebroek.”

En heb je nu nog familie in dienst?

“Wim, een oomzegger van eind twintig, en daar zit de toekomst. Hij heeft een paar jaar meegereden en zit nu op kantoor om de ins en outs verder te leren van de zaak en deze op den duur over te kunnen nemen. Verder een broer, een oom en de zusjes voor de hand- en spandiensten op kantoor. Ik heb van mijn vader meegekregen dat je wel honderd stukken ijzer (vrachtwagens), neer kunt zetten, maar je hebt wél de mensen nodig. Zij maken het succes en die opmerking is blijven hangen.”

Het is in de transportwereld moeilijk om goede chauffeurs te krijgen en te behouden, of niet ?

“Tot nu toe rollen we er redelijk door, maar we zijn altijd op zoek naar goede mensen. Het zit een beetje de groei in de weg, maar ik heb graag mensen aan boord waar ik een klik mee heb.”

Ik zag pas het TV-programma Meiden die Rijden. Hebben jullie vrouwelijke chauffeurs?

“Wel gehad, maar op dit moment niet. In verband met de liefde is zij vertrokken naar Zeeland. Ondanks dat het een mannenberoep is, ging het prima. hoewel het lastig is om staande te blijven in een mannenwereld. Laat ze zich maar melden; ze zijn welkom.”

Je doet kantoorwerkzaamheden, maar zit ook op de vrachtwagen. Iedere keer als ik je bel, ben je onderweg. Waar ligt je passie ?

“Ik ben nog steeds chauffeur en word blij van een rit doen. Op die manier heb ik ook de connectie met de medewerkers. Bij deze aantallen ben je verplicht om een paar dagen op kantoor te zitten en rijden zie ik als hobby. Het kost geen energie en van daaruit is het ondernemen ooit begonnen. Zo weet ik ook, richting opdrachtgevers, wat er speelt. Ik stuurde je trouwens gisteren een berichtje en toen was ik ook gewoon onderweg.”

Jullie hebben in 2022 een nieuw pand laten bouwen op bedrijventerrein H2O. Waarom die keuze?

“Toen we de firma Fijn overnamen hadden zij een locatie aan de Bovenheigraaf. Wij zaten aan de Voskuilerdijk in Hattemerbroek en door groei paste het niet meer op de twee locaties. Het was een lang traject met de gemeentelijke instanties en H2O, maar uiteindelijk heeft wethouder Liesbeth Vos de spreuk ‘Oldebroek voor mekaar’ weten te bekrachtigen. Nu zijn we heel blij met deze locatie. Met Wim als achterliggende gedachte zijn we klaar voor de toekomst. Doordat we twee locaties hadden, waren we minder zichtbaar en niet iedereen zag het. Nu zijn ze bij elkaar gekomen op één grote locatie en vallen we meer op.”

Jullie sector heeft een grote verduurzamingsopgave voor zich liggen. Ondervinden jullie er gevolgen van?

“Er zijn elektrische vrachtwagens, maar voor onze werkzaamheden is het tot nu toe niet geschikt. Wij doen de langere afstanden en de vrachtwagens houden het maar 300 kilometer vol en daar komen wij niet mee weg. Het is minimaal een keer zo duur vergeleken met diesel. Er is met meerdere klanten over gesproken, maar het kostenplaatje blijft de uitdaging.”

Jullie rijden veel op het buitenland. Is het dan haalbaar?

“De ontwikkeling gaat heel snel. Ook qua laadinfrastructuur, maar het is nog erg aftasten welke kant het opgaat. Het netwerk om stroom te krijgen is de grootste uitdaging. Voertuigen kunnen waarschijnlijk over een paar jaar wel 700 kilometer rijden, maar wáár halen we de stroom vandaan? Duitsland en omliggende landen wil wel, maar daarbuiten? Ik denk dat we eerder richting waterstof gaan voor lange afstanden.”

Is het te realiseren om CO2 te besparen door vrachtwagens ‘vol’ terug te laten gaan?

“Daar zijn we mee bezig. We hebben een ander soort diesel en die stap is simpel te maken. Er is wekelijks overleg met drie collega-vervoerders uit de buurt. Zo kunnen we met zeventig a 75 vrachtwagens de klant bedienen en proberen we leeg terugrijden zoveel mogelijk te voorkomen. De klant wil wel verduurzamen, mits hij er voordeel uit gaat halen.”

Waar ben je nou het meest trots op?

“Haha, een gewetensvraag. Dat we als team stand kunnen houden in deze wereld. We zijn een middelgroot bedrijf en is onze sector hebben die het het lastigst. Onderaan de streep samen toch iets kunnen verdienen. En natuurlijk ben ik trots op familie en medewerkers, want zonder hulp kan niemand het.”

En hoe ziet jouw toekomst eruit denk je ?

“Als eerste gezond blijven, samen met Marie-Jose. Het oudste kleinkind van mijn vader, Wim, komt dit jaar volledig in de zaak. We hebben zelf geen kinderen. Ik ben nu 54 jaar en we zijn blij dat Wim instapt. We hebben onszelf de vraag gesteld of het realistisch is om de jeugd de toekomst in te jagen op de manier zoals wij het gedaan hebben. Is dat realistisch voor een jong gezin? Zeker gezien de toenemende regelgeving. We gaan daarom het avontuur eerst samen aan en kijken hoe hij het stokje uiteindelijk volledig zou kunnen overnemen en dat ik daarmee iets meer vrije tijd krijg.”

Jullie bedrijf bestaat vijftig jaar. Ga je dit groots vieren? “

Zeker. Er komt begin mei, net als bij de opening van het nieuwe pand, een tent om samen met familie, werknemers, vrienden én opdrachtgevers er een leuk jubileum van te maken.”

Voor de rubriek ‘Op de bank’ nodigt Eipie Nagelhout, financieel adviseur van de Rabobank in Nunspeet, een ondernemer uit het verspreidingsgebied van deze krant uit. Ze gaan op locatie het gesprek aan en diverse interessante onderwerpen komen voorbij. Huis aan Huis redacteur Barry Wensink is ook aanwezig en legt één en ander vast.