Kees van de Brake (60) veertig jaar beheerder van dorpshuis De Deel in Doornspijk: ‘Moet nog niet denken aan de sloop van dit gebouw’

Kees van de Brake (60) is bijna veertig jaar in dienst als beheerder van dorpshuis De Deel in Doornspijk. Het gebouw van eind jaren zestig van de vorige eeuw heeft, letterlijk, z’n langste tijd gehad nu er plannen zijn voor een nieuw multifunctioneel centrum elders in de kern. Dat zou er over pakweg een handvol jaren moeten zijn. “Begrijpelijk want dit is een oud gebouw met maandelijks een enorme energierekening, maar ik moet er nog niet aan denken dat het gesloopt gaat worden.” 

Barry Wensink

Als we aan komen rijden op de Oude Kerkweg in Doornspijk, loopt net een schoolklas het gebouw binnen. “Die zijn hier voor de gymles”, zegt Van de Brake even later. Daarmee geeft  hij het antwoord zoals de journalist dat ook had verwacht. De Doornspijker woont op steenworp afstand van zijn werk en hij kwam bij toeval in het vak terecht. “Mijn ouders zijn hier in 1979 samen met een ander echtpaar aan begonnen en mijn vader was overdag vrachtwagenchauffeur. Daarom moesten ze dit werk ook wel met meerdere mensen doen.” 

Het was in een tijd dat De Deel weliswaar de functie van dorpshuis al had, maar bijvoorbeeld de sporthal werd pas later aangebouwd. “Dat andere echtpaar stopte er na vijf jaar mee en toen rolde ik er in. Ga er maar vanuit dat het dorpshuisgebeuren zo’n 25% van het werk is. De overige driekwart van mijn tijd ben ik kwijt aan horeca. Denk dan met name aan feesten en partijen.”

Waar het qua verenigingsleven de laatste jaren wat terug is gelopen, is er nog steeds veel animo om feestjes in De Deel te vieren. “Ik loop hier van maandagochtend 07.30 uur tot zaterdagavond 23.30 uur. Per week zo’n zestig a zeventig uur en mijn vrouw ook nog eens twintig uur. Voordeel is wel dat ik mijn tijd zo ongeveer zelf kan indelen en tussen de middag thuis kan eten. Geen dag is hetzelfde en dat maakt het werk ook zo leuk. Je krijgt regelmatig andere mensen over de vloer. Daar moet ik wel bij vermelden dat 60 a 70% van de mensen die hier een verjaardag of zo houden, ieder jaar terugkomen.” 

We vragen naar de minder leuke kanten van het vak. “Ik ben weinig vrij, omdat dat lastig is qua vervanging. In de zomer gaan we twaalf dagen op vakantie en tegenwoordig in juni ook een week. Een weekend weg of zo zit er verder niet in. Verjaardagen in de familiekring moet ik ook bijna allemaal overslaan, maar daar wen je aan in de loop van de jaren.” 

Het woord ‘gemoedelijk’ valt en dat daar in een plaats als Doornspijk anno 2023 zeker nog sprake van is. “Contact met mensen is een leuk onderdeel van mijn werk. Dat is iedere keer weer anders”, geeft Van de Brake aan. Om alles goed te laten verlopen zijn er zo’n zeven serveersters parttime aan het werk. “Zij doen dit werk al jaren en het is een hechte groep. Toch hangt er al een paar jaar een briefje op de deur dat we personeel zoeken. We krijgen het niet op orde en moeten tegenwoordig zelfs regelmatig ‘nee’ verkopen als mensen hier een feestje willen houden. Bruiloften nemen we sowieso al niet meer aan.” 

Kees van de Brake baalt er zichtbaar van dat hij niet meer onbeperkt feestjes aan kan nemen. “Weet je, al komen er maar vier mensen bij die allemaal één keer per maand willen komen werken. Dan zijn we alweer een stukje verder. Werkuren bepalen gaat ook altijd in overleg en er zijn geen verplichtingen om bijvoorbeeld op zaterdag te werken. Vroeger maakte ik de planning een week van tevoren, maar tegenwoordig is dat al een maand. Ik ben nu al ver in oktober bezig en er zitten nog diverse lege dagdelen tussen. Dat is echt iets van de laatste jaren.”

Het kost uitbater Van de Brake omzet, maar daarnaast loopt de stichting die achter het dorpshuis zit, zaalhuur mis. “De zaal moet zoveel mogelijk bezet zijn, maar dat lukt dus niet. En dat terwijl een dorpshuis van het grootste belang is voor zo’n kleine kern als Doornspijk nu eenmaal is.” 

Tot slot kaarten we de toekomst aan en vragen we aan Kees van de Brake wat zijn verwachtingen zijn. “Ik had altijd een contract van tien jaar. Dat liep vorig jaar af. We zijn nu gaan werken met een contract van telkens één jaar en dat is op eigen verzoek. Voordat corona intrede deed had ik het er soms met mijn vrouw over hoe het zou zijn om te stoppen in 2022 als het contract afliep. Toen corona kwam, hebben we duidelijk ondervonden hoe het is om hele dagen thuis te zitten. Daar was niets aan en daarom is het plan om sowieso op deze locatie tot het eind te blijven”

En verder: “Is er over een jaar of vier/vijf een nieuwe accommodatie én het wil allemaal nog qua gezondheid, dan kan ik daar wellicht ook wat in betekenen. Maar sowieso niet meer op deze basis van zes dagen per week. Die keuze is er nu eigenlijk niet, want het is op de huidige voet doorgaan of stoppen.”