EB 15 gaat te water Botterstichting zoekt geld voor boot

ELBURG Op 23 april gaat de EB 15 te water, de achtste boot van Stichting tot Behoud Elburger Botters. Er zijn contacten gelegd voor een negende die net als de EB 15 i.k.v. van een meerjarig leerproject wordt gerenoveerd door leermeester Cees Leusink en een trits aan vrijwilligers, waarvan een aantal meewerkt in het kader van een stage. In totaal zijn 170 mensen bij betrokken.

Velen voelen zich pas een échte Elburger als ze betrokken kunnen zijn bij het in stand houden van het mooiste erfgoed. We leggen ons oor te luister bij Henk Hulst, één van de oprichters van de stichting en die maar liefst 40 jaar voorzitter was, in diverse werkgroepen zitting heeft en zonder een zweem van overdrijving als de spin het web kan worden gezien. Henk zorgde er in 1975 samen met Peter van der Heide, Hans van de Pol en Rien Lipke voor dat de enige botter van lokale herkomst die toen nog in de haven lag, de EB 24, voor de gemeente Elburg behouden bleef.

,,We legden alle vier 2.000 gulden in en verplichtten ons om jaren lang wekelijks vijf gulden in een pot te stoppen om zo in het onderhoud te kunnen voorzien. Met de aankoop op zich was 6.000 gulden gemoeid, maar het oplappen en zeevaardig houden kost een smak centen. We kregen een aantal mensen, zoals burgemeester Westerhuus, de directeur van de Technische school, een adviseur van het Zuiderzeemuseum achter ons, plus iemand van Monumentenzorg. We hebben de belangen ondergebracht in een stichting en mensen erbij gezocht om in het bestuur zitting te nemen. Tot 2015 heb ik met veel plezier de kar mogen trekken.

In 1980 was onze eerste botter gereed en werd gedoopt door HKH Prinses Margriet. Zij was het ook die in 2010 de toen verworven scheepswerf opende die de stichting kocht van de vorige eigenaar Balk. Hij verhuisde met zijn bedrijf naar Urk.

Met die aankoop was ook een flink bedrag gemoeid nemen we aan.

Henk: ,,Het ging om 1,6 miljoen. Inmiddels hadden we de vloot uitgebreid tot zeven botters en kwam er geld binnen door het organiseren van evenementen. Zo voeren we met vijf schepen naar de Aaltjesdag in Harderwijk en waren we onder meer actief op Urk en in Spakenburg. Mijn vader Jacob Hulst stond aan de basis met zijn organisatie van een halve dag ontspanning voor eigenaars van luxe auto’s. Dat kon ook varend. De kapitein, zoals hij te boek staat, was verknocht aan de autosport, en organiseerde in 1963 de alternatieve Elfstedentocht.. Zo hadden we bijvoorbeeld alle Elburger huisartsen aan boord. Voordat we de werf aankochten vergaderden we op de zolder van ons loodgietersbedrijf in de stad, waren actief in De Oude Bleek aan de gracht, die we huurden van de woningbouwvereniging.

Van de 1,6 miljoen legde de provincie 650.000 ton op tafel. Burgemeester Van Hout gaf de stichting daarbij een flinke zet in de goede richting. De provincie betaalde overigens voor de renovatie van de EB 15 ook 60 procent van de benodigde 450.000 euro.”

Aan die boot zit een verhaal.

,,Peter van der Heide, niet te verwarren met de oprichter van die naam, een drieste vakbekwame visser, was vanaf 1922 eigenaar van het schip. Hulst: ,,Hij had vier dochters. Eén ervan werkte bij mijn ouders in de huishouding. Ik ging als knaapje van acht jaar mee met hem naar zee. Hij genoot veel respect onder de schippers van de Elburger vloot. Die waren getuige van spectaculaire reddingen bij vliegend weer door Peter en van zijn behulpzaamheid bij diverse ongelukken op zee. In 1958 werd de boot verkocht. Peter met de bijnaam Lurkien viste nog enige tijd met zijn zoon Gerard, voor Elburgers De Kodde, vanuit Harderwijk.

Peter heeft nooit meer een stap in onze haven gezet nadat de botter er uit was verdwenen. De renovatie is een eresaluut aan hem, een zeeman in hart en nieren, betrouwbaar en onverschrokken. De boot was jaren onvindbaar en werd tijdens een werkbezoek aan Groningen ontdekt in een achteraf kanaal. Henk Schreurs kreeg na een ongekend charmeoffensief de toenmalige eigenaar zover het schip aan hem te verkopen.

[Er komt nogal wat kijken bij een renovatie.

,,Vroeger kwam het hout met vlotten naar Dordrecht waar het tijden lag in een grote haven. Het sap ging er uit, er volgde een lange periode van drogen. Nu gebruiken we als het ware groeiend hout met de sappen er nog in, wat schimmel veroorzaakt. De Zuiderzee had zout water dat hielp bij het conserveren. Daar staat tegenover dat men ijzeren pinnen gebruikte die gingen roesten. Daar hebben we nu roetvrij staal voor in de plaats. 

Leermeester Cees gaat nu aan de slag met een halve botter in opdracht van Foppen. Die komt centraal te staan in zijn nieuwe bedrijf op de plek waar het voor die familie ooit is begonnen. En met de negende botter straks, heeft het met zijn vrijwilligers weer een klus voor jaren.”

De stichting steekt veel werk in de opleiding van jeugdgroepen. Kinderen van de eerste lichting zijn ook al weer toegetreden.

Wat houd je zelf nog bezig, Henk?

,,Ik maak deel uit van een werkgroep die de Bedrijvenwedstrijd op Botterdag in de steigers zet. We hopen dat er volgend jaar weer een nieuwe editie komt. Ik vind het prachtig om er aan te werken dat de haven dan weer vol ligt met zon 50 schepen. Met een groepje gaan we ieder jaar naar Workum waar we varen op de zeilen, zonder motoren. Ik zit in een leerwerkgroep en zo nog een aantal dingen.”

Als bijna tachtiger beschikt Henk over een prima conditie. Hij maakte ooit deel uit van een selectie met grote schaatscoryfeeën als Henk van de Grift, Rudie Liebrechts en Jan Pesman, schaatste met Kees Verkerk en Ard Schenk in hun jonge jaren. Moest afhaken omdat het loodgietersbedrijf en de winkel al zijn tijd opslokten. Reed zelf drie keer de Elfstedentocht en zit vooraan bij de geselecteerden voor een nieuwe Elfstedentocht. ,,Op papier hoor, want ik heb vorig jaar nog meegedaan aan een tour en was blij dat ik kon blijven staan.”
En heel soms heeft hij nog tijd voor zijn jachtbotter die hij in 1978 kocht.

Dick van der Veen