Dorpsdichter: Zie de maan

Ze kijkt met messinggeel gezicht                  
onaantastbaar op ons neer;
goedmoedig strooit ze avondlicht,
elk etmaal komt ze weer

contrair aan zon, niet fel indringend
schouwt ze schijnbaar zonder vermaan;
ze schuift, klok volgt verspringend,
terwijl wij hier de nacht doorstaan

maar wacht, kijk uit, ze legt ook bloot
wat daglicht soms niet kan verdragen;
werken der duisternis zijn vaak groot
kwaad bij nacht kent hoogtijdagen

haar schoonheid biedt ons de magie
van stilte, rust, tijd voor bezinnen;
voor zwervers, rijkaards, bourgeoisie,
bij afscheid nemen of beminnen

in elk kwartier blijft ze verlichten         
met vol gezicht of als banaan;                 
dan schrijven wij onze gedichten
want vijf december komt eraan

Ton van Leijen